BONUS Uitgesloten (bij aflevering 4)

 Je luistert naar Verhaal Onbekend. Dit is de bonusaflevering die hoort bij het verhaal van Tess. In die aflevering vertelt ze over haar leven binnen de gemeenschap van Jehovah’s Getuigen. Tot aan het moment waarop ze besluit te vertrekken. Maar vertrekken is zelden alleen het einde van een verhaal Het is vaak ook het begin van een nieuwe periode.

En bijna altijd is het het begin van iets onbekends. Nu vertelt ze wat er daarna gebeurt. Hoe ze het leven leert kennen buiten de gemeenschap waarin ze is opgegroeid. En ook wat dat betekent voor de band met haar familie. Je luistert naar Tess.

Het is 11 mei 2018 en mijn besluit staat vast. Ik heb twee brieven geschreven. Eén brief aan de gemeente van Jehova’s Getuigen, waar ik het laatst toe behoorde. En een brief aan het hoofdkantoor in Emmen. En om precies 14 uur 37 laat ik die vallen in een grote rode brievenbus. En daarmee ben ik officieel uitgesloten.

Het is zeven jaar geleden dat mijn leven zoals ik dat kende eindigde… In het begin ben je sociaal zo onhandig. Je weet niet hoe een verjaardag vieren werkt. Of als ze lang-zal-ze-leven gaan vieren, voel je ook oprecht angst. Dat is er gelukkig allemaal uit inmiddels.
Inmiddels zing ik volmondig mee. Ik merk nog steeds wel eens dat oude gebruiken ineens terugkomen of oude ideeën of reflexen. Het duurt vaak maar heel eventjes hoor, maar het gebeurt weleens dat ik voor mijn werk bijvoorbeeld tegenover twee mannen in pak kom te zitten en ik ze iets moet uitleggen en ik dan ineens denk ik moet mijn mond houden, want ik mag toch niet twee mannen iets uit gaan leggen. Ik kan daar op dit moment ook wel gewoon om lachen om dat soort reflexen die je dan toch nog in je hebt. En ik ontdek nog steeds elke dag zoveel meer van het leven. Ik voel wel soms verdriet over gemiste kansen over gemist potentieel, over niet gestudeerd hebben, terwijl je wel over de capaciteiten beschikt om een hele mooie studie te doen.

Mijn moeder heb ik nooit meer gesproken. Mijn vader is ouderling en vanuit dat kader mag hij af en toe checken hoe het met ons gaat. En dat heeft hij tijdens corona wel eens gedaan. Je merkt wel dat een gesprek snel weer naar de organisatie gaat. En dan verandert er niks.

Ik heb hem onlangs via WhatsApp gesproken. Ik had iets op mijn socialmedia gezet… en ineens reageerde hij daarop. Met alleen maar een smiley. En daar heb ik hem een vraag over gesteld. Van waarom doe je dit? Hij wilde laten weten dat hij het een leuk… stukje vond. En ik heb daarop aangegeven dat ik dat niet begrijp.

k had nu tweeënhalf jaar niks van hem gehoord. En nu een smiley. Ik was op zich blij dat ik hem na tweeënhalf jaar… weer een keer kon laten lachen, maar als je hem dan daarnaar vraagt dan is dat het ook… Dit is het. Het is een smiley. Er zit niks achter. Hij wil verder geen contact. Dus ja, dat brengt mij elke keer zo uit het lood… dat ik nu zelf de keuze heb gemaakt om hem te blokkeren.

Ik heb nul contact met mijn zussen. Mijn jongste zusje sinds 2017 niet. Mijn oudste zus nog een paar jaar daarvoor al niet meer. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vooral mijn jongste zusje wel mis. Mijn oudste zus woont al langer in het buitenland, dus die band was al anders. Zij is sowieso vrij fanatiek geweest in de organisatie waar ik natuurlijk daar wat anders in stond.

Maar mijn jongste zusje is ook zo’n hele creatieve… ja, bijzondere vrouw altijd geweest en die mis ik. En dat is iets wat in je hoofd soms zo moeilijk is om te beseffen… dat je eigenlijk geen familie meer hebt, maar dat ze er nog wel zijn. En dat dit allemaal dus gebaseerd is op een keuze. En dat is wel eens heel erg moeilijk.

Uiteindelijk ben je in een wees waarvan de ouders nog leven. En hoe geef je daar invulling aan? Rouwen om mensen die nog leven. En dat is wel iets wat een terugkerend thema is. Wat af en toe heel rauw en hard voelt. En waarin je soms af en toe weer gaat naar acceptatie. Het is gewoon wat het is. Dit is ook niet uit te leggen.

Maar toch ook de intense behoefte om… ja, een manier te vinden om te rouwen om mensen die nog leven. En de vraag wat gebeurt er als ze wel overlijden? Moet je het dan opnieuw doen? Het blijft ingewikkeld.

De keuze voor de naam Tess was eigenlijk wonderlijk snel gemaakt. Het is de nieuwe naam voor een heel nieuw leven. En een hele lieve vriendin van mij die was een beetje aan het nadenken over hoe dat dan werkt Dat je je naam van je ouders krijgt en wat als je die niet zo leuk vindt. Of wat als er misschien een negatieve lading aan zit.

En ik was zo naar haar aan het luisteren en zij vroeg aan mij: “Hé, hoe zou jij willen heten?”
En ik flapte het er gewoon uit. Ik zeg: “ik ben Tess”. En ze zegt: “Ja het past jou wel”. En toen zijn we een weekendje weggegaan en het hele weekend heeft ze mij Tess genoemd. Gewoon om even te voelen hoe dat dan zou zijn.

En het voelde goed. Ik vind de naam Tess kort, krachtig, duidelijk. En ik denk, ja, dat omschrijft mij ook wel een beetje. En vooral dat krachtige wat erachter zit. Het voelde gewoon passend.

Ik ben best wel heel trots op waar ik nu ben. Maar wat ik mis, is de trots van mijn ouders. Want juist als je nu naar jezelf kijkt en naar je kinderen kijkt. Ze zijn alle vier geweldige volwassenen geworden. En ik zou dat zo graag laten zien. Maar ik heb nooit spijt gehad van deze beslissing. Ik wil ook altijd heel graag juist daarmee bezig zijn, met wat het heeft opgeleverd.

Mijn vrijheid. Ook de vrijheid van mijn kinderen. En als ik zie wat mijn keuzes teweeg hebben gebracht voor mijn kinderen. De vrijheid die ze ervaren. De keuzes die ze mogen maken. Ja, dat… Ik ben gewoon trots op mezelf. Ja.