Alles (bijna) onder controle

Ik zou Pauline kunnen heten. Ik vertel jullie liever zelf mijn verhaal dan dat mensen conclusies gaan trekken. Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat sommige mensen vinden dat als je niet zwanger kunt worden, dat je dat lot moet accepteren. Daar kijk ik heel anders naar en ik ben blij dat ik dat deed. Ik wil mijn verhaal delen omdat ik hoop dat ik anderen hiermee kan helpen.

Dit is mijn verhaal.

En toen zei ze wel echt van, ik denk echt dat er iets heel erg mis is met je. Ik stond op van dat bed in dat kantoortje met tapijt en al. En toen knapte er iets. Ik voelde een knap in mijn baarmoeder. En toen begon ik onophoudelijk te bloeden.

Zal ik bij het begin beginnen?

Het begint heel vroeg in mijn jeugd eigenlijk. Je hebt kinderen die kunnen in den treuren iets in herhaling kijken of luisteren. Dat had ik met een film en met de film Dombo. En Dombo is een Disney klassieker. En ik vond het heel interessant als kind. Met name om zijn moeder. De openingsscène van Dombo is dat je ziet: een circus met allemaal dieren en je ziet een vlok ooievaars, zeg maar, daar naartoe vliegen En die vliegen door een storm heen en ze zijn krachtig en vliegen in een mooie V. En ze hebben allemaal een knapzakje in hun bek, in hun snavel, met een baby’tje erin. En die vliegen naar dat circus en je ziet al die dieren, dus nijlpaarden, olifanten, krokodillen, je ziet iedereen een beetje in de lucht kijken en dan vallen al die knapzakjes naar die dieren toe. En de moeder van Dombo, die staat daar superblij en gespannen naar de lucht te kijken en te wachten op haar knapzakje. En die valt niet.

Ik kreeg er wel echt een intrinsieke angst van dat ik geen moeder kon worden. En dat leefde bij mij als achtjarige leefde dat al. Dat ik dus dacht, wat een hel. Je wilt iets heel graag en het gebeurt niet.

Ja, ik groeide op in een gezin met een broer en een vader en een moeder. En mijn vader die is tien jaar geleden overleden maar dat was een best wel autoritaire, conservatieve man. Hij had best wel af en toe wat depressieve periodes en dat maakte het thuis af en toe niet altijd even leuk, waardoor ik dus ook altijd wel de gezelligheid opzocht in de buurt. Dus ik zat vaak bij andere gezinnen thuis. Maar ik dacht wel altijd echt van: ik ga dat zelf anders doen. Dus ik wil echt zelf een gezin creëren waarin die gezelligheid ook echt altijd ‘thui’s is. Dat beeld dat ik had als kind zijnde van: ik wil een woonkamer met kinderen en honden en gezelligheid, die hield ik ook vast in mijn studententijd Ook al had ik wel carrière-dromen en een droom om te reizen over de wereld en wat je gewoon hebt als je begin twintig bent.

Ik ben in Groningen gaan studeren en toen eind derde jaar van mijn studententijd toen ontmoette ik Maas. Ik viel dus altijd op een totaal ander type dan dat hij is. Hij is een lange blonde Viking met blauwe ogen. Ik dacht altijd dat ik meer op het mediterrane type viel. Maar toen ik hem zag, toen wist ik eigenlijk al wel meteen van: dit is hem. Toen was het voor mij heel erg duidelijk dat ik hem… Ja, dit klinkt zo plastisch, maar echt een geschikte vader vond voor kinderen. En daar hebben wij het ook wel echt over gehad Terwijl we dus 21 waren, of 22.

Maas en ik studeerden af in Groningen. Ons leven liep lekker. We gingen naar Amsterdam. We gingen daar allebei werken. En toen kreeg Maas een baan aangeboden in Amerika, in Atlanta, in Georgia. Voor KLM, om daar te gaan werken. En ik had het nooit verwacht maar het leek me toch wel leuk om als expat-vrouw met hem mee te gaan en mijn carrière dus op te zeggen. En het lonkte gewoon dat buitenland, dat leek me gewoon echt wel heel leuk. En omdat ik wel graag wilde blijven werken, heb je een werkvergunning nodig in Amerika en daarvoor moet je getrouwd zijn. En toen hebben we bedacht om een feest te organiseren, een afscheidsfeest. Dus dat we naar Amerika gingen en dat we dan als verrassing op het podium zouden trouwen. En dan gewoon de dj stilzetten, snel trouwen en de dj weer aan. Dat heel de zaal zo, ‘what?’ En dat hebben we gedaan. En toen zijn we naar Amerika gegaan.

In Amerika… en niet omdat we zo conservatief waren dat je denkt van: ik ben getrouwd dus nu stop ik met de pil…. ga je daar toch wel over praten. En we hadden een hond dus, Churchill, hadden we meegenomen Maar ja, dan zit je met je hond op de bank. Dus toen voelden wij allebei wel van… we zijn eigenlijk gewoon wel toe aan die volgende fase. En ons leven was zo maakbaar dat wij gewoon dachten wel van, nou ja….ik wist dat ik endometriose had, dat had ik al in mijn studententijd te horen gekregen, dus het zwanger worden kan, maar het is veel moeilijker. Dus het is zeg maar 70% meer obstakels dan voor iemand zonder endometriose. Dus ik wist dat het niet makkelijk zou worden, maar ik wist ook niet dat het jaren zou gaan duren.

Dus dat wist ik, dat ik dat had, maar toch worden wel veel vrouwen met endometriose zwanger. En dat gebeurde bij ons niet. Alles in ons leven was maakbaar geweest, dus wij dachten ook, oké snel, quick fix. We gaan naar de arts en we gaan kijken wat we hieraan kunnen doen. En die zei eigenlijk van, dit gaat heel moeilijk voor je worden, als ik kijk naar hoe jouw baarmoeder erbij ligt… ik denk dat je inseminatie moet gaan doen. Dus dat je hulp nodig hebt bij het zwanger worden. Nou, dat hebben we toen gedaan. En die periode was echt wel zwaar. Want dan krijg je dus hormonen toegediend, waardoor je je niet lekker voelt. Dus je zit niet lekker in je vel, we hadden onze vrienden familie niet om ons heen. En je krijgt dus elke maand die teleurstelling. Dat je denkt van, wie weet ben ik nu zwanger. En dan veeg je weer af, en dan zit er weer bloed op je papier. En dan weet je gewoon alweer: ja, damn it, het is weer niet gelukt. En de hoop op die zwangerschap is natuurlijk extreem vergroot omdat je hulp krijgt. Dus de teleurstelling is dan ook veel groter dan zonder die hulp. Dus dat het drie keer niet gelukt was, toen zei de arts, ‘ja, kijk’ en die hield zo’n schemaatje voor ons en die zei, ‘kijk als je statistisch ernaar kijkt… dan moeten jullie eigenlijk nu al IVF gaan doen.’ En dat was voor mij wel heftig want dat betekende eigenlijk gewoon het laatste station. Want dat is het. Meer hulp krijg je niet.

We hadden een huis in Amsterdam en dat hebben wij verkocht om dit te kunnen betalen. En we hadden dus geen huis meer. We hebben daar geen seconde over nagedacht. Wij dachten meteen, oh we hebben geld nodig, we verkopen ons huis. Het doel is helder. Wij konden niet zonder ouderschap in ons leven functioneren. Alsof je dus een arm afhakt. Ik kan niet volledig functioneren zonder moeder te zijn. Bij mij deed het pijn als mensen gingen bellen van ik moet je even wat vertellen, ik ben zwanger. En op een gegeven moment zaten we zo ver in het traject dat mensen mij echt apart gingen nemen voordat ze iedereen gingen informeren, omdat ze het zo zielig voor me vonden. Dat vond ik echt ook verschrikkelijk omdat ik dan het zielige vogeltje was dat even apart genomen moest worden.

Wat ik er heel erg merkte, want ik heb er natuurlijk zo lang over gedaan, dat ik echt wel… vriendin 1 tot 100 werd zwanger in de tussentijd, en ik merkte elke keer, het is niet dat ik het diegene niet gun… maar het is gewoon constant de herinnering dat mij het nog niet gelukt is. Dus het is echt wel: oh, wat ben ik blij voor jou, maar fuck, ik ben er gewoon nog niet.

IVF is… ze helpen je dan niet alleen met inseminatie, maar ze gaan echt het hele proces van embryo creëren doen ze in een laboratorium. Toen zijn we bij onze eerste IVF naar Nederland gegaan vanwege verzekeringstechnische redenen. En daar hebben we IVF gedaan in Tilburg. Dat lukte niet, weer bloed op dat wc-papier en blehhh, was de IVF mislukt. Dus toen hebben eigenlijk mijn moeder en mijn schoonouders gezegd van: ga in Amerika in je eigen rust IVF doen. En zo komen wij in Amerika terecht en komen wij de kliniek van dokter Massey. En dat verliep veel beter. En toen raakte ik zwanger. En dat ging eigenlijk heel goed. Die waardes die stegen goed. Eerste echo, hartje klopte. Tweede echo, hartje klopte. En toen zei onze dokter Massey, die zei: jullie mogen door naar de volgende arts. Naar de normale arts. ‘Well guys, it’s time to go to the next doctor.’ En dat was echt zo’n… drempel over. En dat was dus een gewone dokter. Niet een vruchtbaarheidsdokter, maar een gewone gynaecoloog die gewone vrouwen… ik noem dat ‘gewoon’, omdat dat, ja, die hebben geen hulp nodig gehad bij onvruchtbaarheid. Nou, dat vond ik echt zo een stap. En dokter Massey zei nog ‘this is the best doctor there is in town’. En dus wij gingen naar dokter Rodriguez, heette die. En zijn kantoor hangt vol met oorkondes en diploma’s en familiefoto’s en tapijtjes. En dat is blijkbaar heel normaal. Hier in Nederland zit je in een klinisch kantoortje van zo’n arts. Die daar ook liever niet zit, heb je soms het idee. Daar is het gewoon een verlengde van zijn eigen ego waarin je stapt. En dokter Rodriguez zei: kom we gaan een echo doen. Nou alles was goed. Hij zei echt van ik snap jullie angsten, maar eigenlijk in vijf procent van de gevallen gaat dit nog fout.

En een week later krijg ik bloedingen. Weer dat: ik ga naar de wc, wc-papiertje rood. Ik dokter Rodriguez gebeld. En die zei ‘kom maar meteen’. En toen zei ik in de auto tegen Maas van, dit is fout. Ik weet het zeker, ik voel het aan alles. En Maas en ik lopen die ruimte binnen van de echoscopisten. En daar zit zo’n southern charming lady met kort haar. En wij gaan liggen op haar bed. En zij kijkt en ze gaat van de buikecho naar de inwendige echo en weer naar de buikecho. En Maas die zei echt zo, what’s going on? En toen zei ze echt met tranen in haar ogen, ze was echt geëmotioneerd. Ze zei, sorry, het is overleden, het hartje klopt niet meer, ik snap er niets van.

Tien weken was dit, tien weken zwangerschap. Ja, toen waren we echt al wel, ik denk al wel drie jaar bezig, of twee en een half jaar. En dat was voor ons echt een onbegrijpelijk moment. Vooral Maas was echt van, hoe kan dit? Hoe kan dit nou? Echt vol onbegrip. En die vrouw die echoscopiste, die vond het zo erg voor ons. En… Ik weet nog dat ik zo zat, dit kind moet eruit. Ik wil dit niet. Ik wil nu een curettage. En dat vond mijn arts toen ook wel een goed idee. En toen heeft hij dus een curettage uitgevoerd. Ook weer met het verhaal, neem even rust… en we gaan over twee maanden gewoon weer verder. Dus dat is altijd mijn instant reactie geweest van, oké ik ben even heel erg verdrietig, maar dan moet ik door, want ik moet door. Dus ik gunde mezelf dan een dag of twee gewoon binnen zitten huilen en mijn hond knuffelen en dan weer verder vooruitkijken en hoop hebben. En dan moet je dus een papiertje tekenen. Bij een curettage heb je een risico dat er dus in 2% van de gevallen gaat er iets mis. En toen planden we eigenlijk gewoon weer onze volgende IVF in.

Maar ja, en toen begon ik dus te bloeden na drie weken na die curettage. En ik bloedde zo intens dat het gewoon door mijn matras in mijn boxspring droop. En dat Maas ook echt wel zei ‘s ochtends ‘Jezus, je moet de dokter bellen want dit is niet oké’. Toen heb ik de dokter gebeld. En die zei ook al, dit klinkt niet helemaal goed, dus kom maar. En toen kwam ik daar in het ziekenhuis aan. En toen zat die echoscopist, die bleef maar naar dat scherm koekeloeren. En ik dacht wel van, nou ja, er zal wel iets zijn, maar ik heb geen idee. En toen zei ze wel echt van… ik denk echt dat er iets heel erg mis is met je. En het spijt me echt om dit te zeggen. En toen printte ze dus die echo’s… waar normale mensen hun baby’tje mee naar huis nemen… kreeg ik duizend van die echo-printjes… waar geen baby op stond, maar alles, allemaal codes en kleuren en van bloedvaten en dergelijke. En toen moest ik daarmee naar de arts. En toen zei ze, ga jij hier maar zitten in de gang. En dan ga ik met dokter Rodriguez praten over wat ik denk dat jij hebt. En toen liep die vrouw na een half uur wachten denk ik, liep ze de kamer van dokter Rodriguez uit. En toen liep ik naar binnen. En toen zei hij, ja, zij vermoedt dat jij een AVM hebt. En ik zo, een wat? Ja, nog nooit van gehoord natuurlijk. En hij legde het een beetje uit als: ja, maak er maar niet druk over, want je hebt het waarschijnlijk niet, maar het is een soort hersenbloeding in je baarmoeder. Dus we moeten dat wel even laten checken Dus ga nu naar de balie en je moet naar een specialist in een ander ziekenhuis. En toen ben ik naar de balie gelopen en toen zei die vrouw oh, heb jij een AVM? Dan moet je nu je man gaan bellen. En toen ben ik Maas gaan bellen. Toen zei ik, ik moet naar een ander ziekenhuis. Ik moet naar een specialist. Ze denken dat ik een AVM heb. Hij zo: huh, wat, huh? Dus gewoon zoals iedereen reageert. Hij zei, ik kom er nu aan. Ik zei, je moet naar dat en dat ziekenhuis. En ik ga er vast naartoe, want er zit blijkbaar haast achter.

En toen kwam ik bij die arts aan. En echt, het ging als een waas aan me voorbij. Omdat ik niet goed begreep wat dit nou omvatte. Dus als jij hoort ‘een soort hersenbloeding in je baarmoeder’, dan denk je, nou oké het zal wel ernstig zijn. Maar ik begreep niet goed wat het inhield. En toen kwam ik bij die specialist en die zei toen tegen me, nou toevallig ik zit in mijn laatste week voor mijn pensioen en ik heb nog nooit iemand meegemaakt die dit heeft. Dit is zo zeldzaam En hij stond echt een beetje in zijn handen wrijvend van nou, kom maar liggen. Dit is echt een toppunt in mijn week. Hij ging met dat echoapparaat weer over mijn buik Ja en hij bleef maar met dat apparaat ook over mijn buik gaan. Daar kwam een coschapper bij en die zeiden toen allebei van: ja, we denken inderdaad dat je een AVM hebt. Maar om het echt zeker te weten moet je een MRI. En dat gaan we nu onmiddellijk doen. Ik zei oké. Nou ja, dus ik stond op van dat bed in dat kantoortje met tapijt en al. En toen knapte er iets. Ik voelde een knap in mijn baarmoeder. En toen begon ik onophoudelijk te bloeden. Dus als een badkraan die opengaat, zo spoot het eruit. En dat tapijt, dat mooie tapijtje van die arts, was een plas bloed. Dat is het enige dat ik me herinner. Dat ik naar beneden keek, dat ik die plas bloed op dat groene tapijt zag. Ik had net mijn laarzen aangedaan. En alles liep in mijn laars. En ik had die net nieuw. En ik pakte die laars. En ik keerde die laars om. En toen viel er zo water uit zoals je vroeger je laarzen ook wel eens… Dat er water in zat, weet je wel. Zo heftig. En toen kwam er dus iemand aanrennen. En die zei echt, jij moet nu naar de ER. En die pakte allemaal handdoeken omdat… het voelt dus alsof je continu in je broek plast. Dus het bleef maar bloeden en bloeden en bloeden.

En toen werd ik in een rolstoel gezet Want ik kon niks. En toen renden we over een gang. En toen keek ik naar Maas die daar dus stond. Want die kwam net aanlopen. Die dacht echt, hé, mijn vrouw kwam hier voor een echo. In alles was ik heel bleu. En toen ik Maas zag, toen dacht ik echt… holy moly, ik ga dood. Ik bloed dood Hier. Nu. En het eerste wat ik tegen Maas zei was gewoon… Maas ik ga dood. Ik ga echt dood. En toen probeerden die zusters Maas te updaten… maar dat ging ook niet door de chaos in zo’n gang. En in mijn herinnering gingen we toen zo’n lift in. En moesten naar de ER. Je moet dus naar de eerste verdieping. En toen stonden we zo… Het was nog net niet zo’n muziekje op de achtergrond, maar we stonden zo stil in die lift. Toen was dat zo’n heel raar moment. Even rust van de chaos. En ping, toen gingen die deuren weer open en begon de chaos weer naar de ER. En toen, ja, echt heftig. En toen kwamen we bij de ER aan en toen werden we dus op mijn schouder geklopt van, waar zijn jouw papieren? Dus Maas moest mijn papieren gaan regelen voor mijn verzekering. En toen moest ik zo wachten in die rolstoel terwijl die handdoeken vol liepen. En toen zei die arts wel, zij moet nu door. Dus werd ik doorgehaald, terwijl Maas nog de papieren stond te regelen. En toen werd ik op een kamer gezet. Toen kreeg ik shots in mijn arm en werd dat bloeden veel minder. En toen gingen die artsen overleggen op de gang. En hoorden wij dus wel al dat ze aan het discussiëren waren over dat ik een AVM had en dat bij een AVM eigenlijk altijd je baarmoeder wordt verwijderd omdat je anders gewoon doodbloedt.

En eigenlijk al na een dag kwam mijn arts al aan mijn bed zitten en die zei echt het spijt me, je kan nooit een kindje dragen. Dus je kan nooit zwanger worden. Het is echt verschrikkelijk. En hij probeerde ons er ook van te overtuigen… dat ik daarom wel mijn baarmoeder kon laten verwijderen. Maar voor mij was dat zo lastig. Ik kon al niet meer zwanger worden. En dan ging hij ook nog mijn baarmoeder eruit halen. Want dat was voor mij een soort van vrouwelijkheid Toch ook moederlijkheid of zo. Dat kon ik echt niet verkroppen. Dus toen ben ik heel erg gaan vechten om mijn baarmoeder te behouden… en gaan googleen op die AVM, op die aandoening. Omdat dat zo zeldzaam is, zijn er weinig rapporten over geschreven, onderzoeken naar gedaan.

En wij komen op een professor, arts in Leuven terecht. Dus Maas en ik sturen hem midden in de nacht een mailtje… en hij reageert ping binnen vijf minuten. Wow, wat heftig dat je dit hebt. Wat kan ik doen? Dus wij vroegen aan hem, is er een nieuwe methodiek… waarin we mijn baarmoeder niet hoeven te verwijderen? En toen zei hij, nou, ja. Daarin had ik een gelukje, zij hadden een nieuwe manier gevonden met medicijnen, een soort chemotherapie op je baarmoeder. En hij wilde graag met Mr. Rodriguez praten. Nou ja, en Dr. Rodriguez en hij, die komen dus samen helemaal tot deze behandelmethode. Maar ja, toen landde dus wel de realisatie bij ons. Ik kan geen kinderen meer krijgen, want ik mocht mijn baarmoeder behouden maar ik mocht tien jaar niet zwanger worden. En ik was inmiddels 34.

Eigenlijk hadden we dus twee opties, draagmoederschap of adoptie. Het gaat echt om dat je moeder wordt en niet om de weg ernaartoe. Dat maakte mij minder uit, dat maakte het voor mij toch, ja, hoe kan ik dit uitleggen? Tuurlijk wilde ik graag zwanger worden, maar ik wilde niet zwanger worden om het zwanger zijn. Ik wilde graag zwanger worden omdat ik moeder wilde worden, niet om een zwangere vrouw te zijn. Geen moment gedacht: ik geef dit op. Ik kwam erachter tijdens dit proces dat dit een oerdrang van mij was. Het is hetzelfde als je wilt blijven ademen en lopen en eten en drinken. Ik moest door.

Toen kwam dokter Massey weer om de hoek kijken. En dokter Massey had natuurlijk die IVF’s met ons gedaan. Dus die zei, ja, jullie maken prachtige embryo’s. Jij kan het alleen niet dragen zelf, maar iemand anders wel. Dus waarom gaan jullie niet daarmee verder? En laat ik nou net iemand kennen via de kerk… en zij denkt zelf aan draagmoederschap. En toen ontmoetten we Jessica. Jessica is een….ongelooflijk mooie vrouw om te zien. Maas is twee meter. Zij is denk ik 1,85. Ze heeft een prachtig mooi gezicht. En eigenlijk, dat zeiden Maas en ik ook tegen elkaar…zij lijkt sprekend op Venus en Serena Williams. Zo’n type. Ze is ook Afro-Amerikaans. En ze schrijft pittige dokter-romannetjes. Wij moesten gewoon heel erg lachen, want ze is ook best wel introvert. Dat zei ze bij de eerste ontmoeting al van ‘ik ben niet heel outgoing’. Maar als je die boekjes leest, denk je, wauw. En wat zij heel fijn aan ons vond: wij waren ook gewoon een beetje relaxed. Je hoeft niet alles te vertellen. Ik praat wel en zij haakte af en toe in en vertelde een beetje haar eigen ding. Het werd echt gezellig. En toen zeiden we van: nu is toch wel het moment dat we ons hier allemaal prettig bij voelen. We moeten dit toch wel officieel gaan regelen. Dus toen kwam er ook een advocaat erbij en toen hebben we IVF gedaan. En wonder boven wonder, Jessica is in één terugplaatsing zwanger. En het gaat gewoon goed. En al die bumps in the road van acht weken zwanger, twaalf weken zwanger, daar had ik doodsangsten. Maar Jessica had fantastische zwangerschappen gehad dus die maakt zich nul zorgen. Dus ik heb heel erg mijn angsten ingehouden om haar zo zorgeloos te laten zijn. Want dat vond ik verrassend om te zien. En ik dacht ook alleen maar van, oh wauw, wat bevrijdend dat je ook zo zwanger kan zijn. En ik ben eigenlijk in die hele zwangerschap ben ik de papa geweest. Want het was mijn kind van wie zij zwanger was. Alleen ik had het niet in mijn buik.

Wij zijn ondertussen, dat was wel heftig, zijn wij verhuisd naar Mexico. Wij woonden in Mexico City. Dus wij vlogen in en uit naar Atlanta. Je bent wel op afstand van degene die zwanger is van jouw kindje. Wat natuurlijk iets heel geks is. Om die afstand te overbruggen ging ik elke dag in Mexico, je had een kapel daar en ik ben niet religieus maar voor mij gaf dit gewoon een soort connectie met mijn baby, terwijl die niet in mijn buik zat, maar ging ik elke dag naar een kapel en stak daar een kaars aan en dan deed ik mijn ogen dicht en dan dacht ik gewoon heel erg aan mijn baby in haar buik en dan connecte ik dus met haar op die manier.

En terwijl Jessica zwanger was, moest ik mezelf echt inhouden om haar niet constant te vragen of ze zich oké voelde. Zij zat altijd echt zo, nee hoor, nergens last van, alles is oké, alles is prima. Dus ik moest heel erg mijn angsten inhouden en inslikken omdat ik juist dacht van, Jessica is de chillheid zelve, en Maas ook, die remde mij ook wel heel erg van… nee we hoeven haar niet constant te bellen om te vragen of ze zich oké voelt. Jessica geeft dat zelf wel heel goed aan.

Jessica gaf mij meteen een goed gevoel. Maar kan ik achter haar deur kijken dat ze geen heroïne zit te spuiten? Nee, kan ik niet. Dus het is echt een basis van vertrouwen. En nu moet ik wel zeggen, kijk… Jessica heeft wel een ander eetpatroon dan dat wij hadden. Dus wij zaten wel een beetje van…hoe kunnen we nou een beetje tactisch vragen… of zij een beetje gezond wil eten tijdens die zwangerschap? Toen zeiden we wel van, hé, wil jij niet een juicer? Verse groente is superduur in Amerika. Wij geven jou een budget per week waarvan jij juices kan gaan maken. Maar dat was wel een puntje waarvan ik dacht… je wilt natuurlijk niet op tenen gaan trappen terwijl je al zo dankbaar bent voor wat iemand doet.

Ik denk, twee dagen voor de uitgerekende datum, zegt de arts tegen Jessica en ons echt van… ja, ik denk dat we er al gaan halen. En wij hadden haar al Nova genoemd en Jessica en haar familie hadden het ook al over Nova. Dus dat was ook heel bijzonder, van: we gaan Nova halen. En toen zijn we naar het ziekenhuis gegaan en Jessica die zei van, ja, al die bevallingen, appeltje eitje Dus ik denk dat dit binnen zes uur wel gedaan is. Nou, dat was dit keer niet zo. Haar ontsluiting kwam niet op gang. Dus wij zitten daar in dat ziekenhuis en het duurt en het duurt en het duurt. En uiteindelijk merken we ook al aan Jessica, die wordt steeds moeier en die weeën worden heftiger. Maar die ontsluiting komt niet. Toen merkten we ook wel dat Jessica steeds meer naar binnen keerde. En toen hebben wij tegen Jessica en haar moeder en haar zus gezegd: wij geven jullie even gewoon de ruimte. En wij denken, wij gaan heel even het ziekenhuis uit. Dus, tegenover dat ziekenhuis zit een T.J.Maxx. En een T.J.Maxx is een soort outlet store in Amerika. Wij gaan daar naar binnen. En ik zit een beetje doelloos door die rekken te kijken. En ik zie ineens een jurk en ik denk, eigenlijk best wel leuk. Dus ik ga naar de paskamer en ik ga die jurk passen. En ik kijk op mijn telefoon… Heb ik geen bereik! En Maas ook niet. Dus ik schreeuw zo half met die jurk aan naar Maas, van: ‘Maas, we hebben hier geen bereik. Ze kunnen ons niet bereiken.’ En Maas rent dus die T.J.Maxx uit en houdt die telefoon in de lucht van, mijn god, waar is een streep. En ping, ping, ping, ping ping ping… duizend gemiste oproepen. Dus Maas zo: Paulien, kleed je aan, we moeten gaan! Dus ik sjees die T.J.Maxx uit, zeg tegen die paskamervrouw: sorry, ik krijg een kind, die heel raar naar mij zit te kijken… want ik heb geen buik. En ik sjees dat ziekenhuis weer in. En wij komen echt net op tijd in de kamer aan.

De persweeën beginnen. En wij… zitten daar en de moeder en de zus van Jessica, die zijn Jessica echt aan het ondersteunen. En Nova wordt geboren. En al die artsen komen in die kamer binnen, want er komt gewoon een wit kindje uit een zwarte vrouw. En die artsen die vonden dat zo mooi om mee te maken, dat iedereen wilde kijken. Dus het… alles was goed. Wij schrokken even van, is er iets gaande? Maar die artsen wilden dit graag zien, dit moment, dit bijzondere moment. En die moeder van Jessica zei zo ‘oh, it’s like a little piglet’. Want ze was echt helemaal roze en blond, ze is super blond. Ik had me al uitgekleed. Ik zat er al met ontbloot bovenlijf. En Nova wordt op mij gelegd. Dus de eerste skin-to-skin is met mij. En Jessica is aan het bijkomen. De artsen hadden een kamer voor ons naast Jessica geregeld. En daar hebben wij echt twee uur… heb ik met Nova en Maas ook op ons blote borst gezeten. En haar gevoed. En echt eindelijk met z’n drieën.

Na tweeënhalf uur kwam de moeder van Jessica. Die kwam en die zei van kom maar. Ze wil Nova graag ontmoeten. Ja en dat was hyper emotioneel. Gewoon omdat… Jessica hield haar vast en eigenlijk het eerste wat ze zei was: Ja jeetje dit is echt mijn kind niet. Het is echt jullie baby’tje. En dat was het ook. Ze zei ook echt, ik doe dit voor jullie. Ze zei echt dit is echt mijn kind niet. Ja, dat is het natuurlijk ook niet. Want het is biologisch mijn dochter. En dat zonk er toen echt in bij haar. Omdat vrouwen zich zo moeilijk kunnen voorstellen… om een kind…af te staan tussen haakjes, dat daar dus het onbegrip van uitkomt. Terwijl Jessica ook echt nog steeds zegt…  We hebben nog heel veel contact met haar. Zij is echt een soort tante voor mijn dochter. Mijn dochter kan Engels, dus die kan ook met haar praten. Zij zegt ook echt, ik heb niet het idee dat ik een kind heb afgestaan. Ik heb het idee dat ik jullie heb geholpen ouders te worden. Dat is de perceptie. Maar heel veel andere mensen, die dus niet in die schoenen hebben gestaan, kunnen dat niet zien.

Nova was een week oud en toen zijn wij gaan wandelen. En toen wandelden we naar ons koffietentje, ook toen we daar woonden, waar we altijd kwamen en toen kwam ik dus binnen met mijn dochter, echt zo trots als een pauw, en toen stond daar een andere vrouw ook met een baby’tje in de wagen en toen vroeg ze, hoe oud is je dochter? Ik zo, ja een week oud en zij keek naar mij en toen zei ze, wow, you bounced back real fast. Ik dacht echt, boeien, ik neem hem gewoon. Ik zei, thank you very much. En ik weet het niet, ik vond het gewoon een heel grappig moment.

Wij waren natuurlijk ontzettend blij met één kind. We voelden ons compleet Want, ik blijf dit eindeloos zeggen natuurlijk, maar je bent… die angst om kinderloos te blijven, die is verdwenen. Maar… Je hebt wel een wens voor een gezin. In ons geval, wij hadden allebei wel voor ogen van: we zouden graag twee kinderen willen. Er was een wens voor een tweede. Het was geen broodnodige oerkracht, zoals ik bij de eerste, bij één kindje had. En nog steeds hebben we veel contact met Jessica. En Jessica vroeg ons op een gegeven moment… ik geloof tijdens Thanksgiving… van: willen jullie geen tweede? En toen zeiden wij van ja, tuurlijk zouden we dat heel graag willen… Maar het zou echt een cadeautje zijn. En toen zei zij, ik wil jullie dat cadeautje wel geven. Ik wil dit echt wel voor jullie doen.

Maar wij hebben geen embryo’s meer. Dus wij moeten weer naar Amerika om een IVF te doen. Wij hebben in de planning liggen om morgen te vliegen vanuit Schiphol naar Atlanta. En wij zitten in de auto, Nova in haar kinderstoeltje. En we rijden vanuit Parijs naar Schiphol. En we horen Trump op de radio zeggen: Dit corona, dit is een heftig virus. We sluiten de grenzen. We’re closing off all airspaces. Er kan niemand meer Amerika in of uit.’ En wij dachten, ja, weet je… Hoelang gaat het duren, dit virus? Dus wij bellen Jessica. Wat denk jij? Drie weken? Een maandje? Kunnen we dit wel uitstellen? Ja, vond zij ook wel.

In de zomer van die coronaperiode belde die professor uit Leuven mij. Want die was bezig met een onderzoek naar die AVM. En ik was natuurlijk een testcase die heel dicht in de buurt woonde. Dus ik ben naar Leuven gegaan. En ik kom daar in zijn kantoortje die wel gewoon klinisch is. En niet met tapijtjes. En met mondkapjes op en dergelijke. En hij onderzoekt mij. En hij zegt, Paulien, ik zie geen littekenweefsel. Jouw aderen die zijn mooi aangesloten. Het is bijna alsof je geen AVM hebt gehad. En ik denk, nou ja, dat is mooi, maar wat houdt dat in? En toen zei hij, ja, je wilt toch voor een tweede gaan? Je wilt toch weer met Jessica weer draagmoederschap gaan doen? Waarom doe je het zelf niet? Ik zei, nou, omdat ik dan dood ga. Dat hebben de artsen in Amerika mij heel duidelijk uitgelegd. En toen zei hij, nee, ik denk het niet. En we gaan er nog even met twee andere artsen naar kijken. Zij waren eigenlijk allemaal er heilig van overtuigd dat ik die zwangerschap zonder risico kon gaan proberen. En na een proces van twee maanden gingen we de IVF in en ik was zwanger.

En ik heb tijdens die zwangerschap zelf gevoeld wat Jessica voor mij heeft gedaan. Ik voelde dat baby’tje, ik had alle ongemakken van de zwangerschap. Maar het deed me wel realiseren van god wat ontzettend bijzonder wat Jessica voor mij heeft gedaan. Toen Falko werd geboren, toen hebben we eigenlijk onze familie meteen een foto gestuurd en gezegd dat alles goed was. En Jessica die hoort daar echt wel bij.

Ik ben zo dankbaar dat ik dit met Jessica samen heb mogen doen. En Nova vindt het ook zo’n tof verhaal om te vertellen. Want ik vertel Nova dat zij als mini-baby’tje uit mijn buik is gehaald. En dat Jessica toen op haar heeft gepast. En dat vindt zij ook echt een tof verhaal. En ik krijg altijd deze vraag: heb je nou voor het ene kind meer gevoelens dan voor het ander, omdat je de een hebt gedragen en ervan bent bevallen en van de ander niet? Ik weet dat dit bijna onbegrijpelijk is, maar nee. Je voelt evenveel voor het kindje dat in je armen wordt gelegd, als het kindje dat je eruit zit te persen als een meloen uit een heel klein gaatje. Het is echt, echt hetzelfde. En dat is onbegrijpelijk voor veel mensen om te horen. Maar je liefde… stroomt.