BONUS De onthulling (bij aflevering 1)

Je luistert naar de bonusaflevering van Aart Jan. Deze hoort bij aflevering 1, waarin Aart Jan zijn geheim uit het verleden deelt. De reden dat Aart Jan meewerkte aan de podcast… was dat hij dan ook een stok achter de deur had. Want als hij het in de podcast vertelde dan moest hij het ook wel aan zijn familie vertellen.

En toen hij ging meewerken, wilden wij natuurlijk ook zeker weten… of hij niet meer vervolgd kon worden. Dat was gelukkig niet zo. Want voor drugssmokkel gold destijds een verjaringstermijn van 20 jaar. Die is dus verstreken. Aart-Jan heeft het inmiddels aan zijn moeder zoon en andere mensen verteld. En hij gaat jou nu vertellen hoe zij hebben gereageerd.

Mam, ik moet je nog iets vertellen. Zo leid ik het in. Ik houd de hoofdlijnen van mam. Ik heb iets strafbaars gedaan. Die afspraak stond al heel lang, maar werd een keer uitgesteld en op een gegeven moment ga ik dan toch naar Oss. We zouden boodschappen doen, dat hebben we gedaan en ik dacht bij mezelf, na de lunch vertel ik het.

Ik voel me doodzenuwachtig, maar ik voel ook dat ik niet meer terug kan op dit moment omdat deze podcast eraan zit te komen. En haar eerste reactie is eigenlijk.. ze reageert een beetje lacherig. Op het moment dat ik vertel voel ik dat mijn moeder heel zacht wordt. Omdat ik natuurlijk iets heel kwetsbaars vertel.

Misschien voelt zij zich ook opgelucht omdat ik denk ook ergens dat ze altijd wel iets vermoed heeft. Ze is ook heel blij dat ik niet erin ben gebleven, dus dat ik niet dood ben. Ons gesprekje duurt op zich maar heel kort eigenlijk. Want daarna gaan we gordijnroedes ophangen. Voor zover dat lukt.

En terwijl we dat aan het doen zijn, stelt ze me nog de vraag hoeveel ik ervoor gekregen heb. En dat vertel ik. En dan zeg ik ook dat ik toen tijdens een familiebijeenkomst meteen heb verteld dat ik de loterij had gewonnen. En mijn schuld heb afbetaald aan de ING. Ja, daarna al vrij snel gaan we over tot de orde van de dag.

En daar heb ik het daarna ook nooit meer over gehad. Ik heb het in mijn hoofd veel erger gemaakt wat er zou kunnen gebeuren dan wat er uiteindelijk gebeurt.

Maar tegelijkertijd ik had ook het plan opgevat om het aan een tante van mij te vertellen. En was ik daar wel zenuwachtig voor, dus het ging gewoon door. Dat moment dat ik het aan mijn tante vertelde, ja, zij reageerde heel anders dan mijn moeder. Haar eerste reactie eigenlijk van ja, waarom ben je niet naar de schuldhulpverlening gegaan met je probleem?

Maar heb je gedacht het zo te moeten oplossen? Ze zat meer op de ethische kant van het hele verhaal. En ze stelde allemaal hele detaillistische vragen over. Ja, hoe kwam je dan aan die dealers en hoe heb je het aangepakt? Mijn tante is van het vragen stellen, van het doorvragen en waarom niet dit en waarom niet zus en zo.

Het is eigenlijk precies de reactie die ik van haar kan verwachten.

En ik heb het twee collega’s verteld. Eén van hen vroeg: waarom vertel je het nu pas? En toen zei ik: omdat het nu verjaard is. Ik heb eigenlijk geen idee hoe het werkt. Of ik na tien jaar bijvoorbeeld wel nog gepakt had kunnen worden. Ik weet niet hoe dat gaat in termen van bewijs. Ik heb wel heel lang gehad dat als ik een politieauto zag… dat ik dan dacht, oh jee politie Ik heb ook nog een tijd gedacht dat de mensen van de orga, dat ik die nog wel eens zag rondrijden in Amsterdam. Dat ik dacht van, houden me in de gaten? Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Of ze me opnieuw zouden willen rekruteren of dat het gewoon echt klaar was nu.

En dat is gelukkig niet gebeurd.

Ik heb het ook mijn zoon verteld en zijn eerste reactie was crazy, crazy. Maar goed, dat was eigenlijk net voor het moment dat we stonden te wachten op een biertje in het café. Ik overviel hem daarmee van, ja, wat heb je dan gedaan? Vroeg hij, gesmokkeld, hoe dan? Zijn echte reactie kwam eigenlijk pas nadat hij de podcast gehoord had.

En vragen stelde waarom ik door ben gegaan met gebruiken. Crack cocain, dat toch wel ontzettend heftig. Hij snapte niet dat ik dat gedaan heb. En ook, ja, zoveel. Zesentachtig bollen. Hij kwam er wel op terug: een augurk dat is wel echt heel groot! Maar dat zei ook een vriendin: een augurk, nu kan ik nooit meer normaal naar een augurk kijken, zei ze.

Wat ook mijn zoon en mevrouw samen zeiden was dat ze zich niet kunnen voorstellen dat ik na mijn coma weer ben gaan gebruiken en zelfs erger nog ben gaan smokkelen. Dat vinden ze zo niet te bevatten, dat wil er bij hun niet in. En mijn vrouw vindt het toch wel heel moeilijk om hiermee te dealen. Na het luisteren van de podcast verwonderde mijn vrouw zich eigenlijk over hoe kort de tijd er zat tussen mijn laatste smokkel en dat we elkaar ontmoeten.

Want het was zeg maar een paar maanden, hooguit vier, vijf. Dat had ze zich niet gerealiseerd. Ze had eigenlijk meteen het verhaal weggedrukt. Ze wilde het er het liefst niet over hebben. Ze vindt echt onbegrijpelijk dat ik dat gedaan heb. En het kwam nooit in sprake dus het was er gewoon niet. Ze willen het liever niet weten.

Wat dat met mij doet, is dat ik er zo weinig mee kan Ik heb het nu helemaal gedaan. Maar in dat opzicht, het kookverhaal is wel in die zin een afgesloten hoofdstuk. Ik bedoel, ik taal niet meer naar het spul. Ik wil het nooit meer gebruiken. Ik weet wat het me bedoelt. Ja, het gaf een instant zelfvertrouwen.

En mijn onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon. Maar ik wil nooit meer terug naar een psychose of paranoia. Mijn interesse is er nog wel. In de krant lees ik nog alle verhalen over coke… en ik heb toevallig net in de trein nog een verhaal gelezen… over een uithaler, een bloedstollend verhaal.

Het is ontzettend stom wat gedaan, maar spijt…. Ik weet het niet. Hoe kan ik spijt hebben van iets dat toch wel mijn probleem opgelost heeft? Misschien is dat een verklaring. Ik vind het gewoon heel moeilijk en ik worstel hier echt mee. Ja, ik heb dus wel spijt dat ik de begrafenis van mijn oma gemist heb.

En dat alles is terug te voeren naar die coke. Al mijn lichamelijke gebreken en mijn coma. Als ik mijn leven had over mogen doen, dan had ik het zeker weten niet gedaan.

Laatst waren wij op de camping en ik krijg een appje van mijn moeder waarin ze vraagt: zijn jullie op de camping? Ik zeg ja, het was vijf uur. Ik zeg, ben je in buurt? Ja, ik sta voor de camping, zegt ze. Het was wel opvallend omdat ja, spontaan langskomen, dat doet mijn moeder niet. En dat had ze al vele malen eerder kunnen doen.

Maar het is heel grappig dat dat nu dus wel spontaan gebeurt. Ik merk dat in de dagen daarna, nadat ik het vertel… merk ik dat we meer appen dan normaal Dus dat er meer contact is, sowieso. Dus ja, het is anders dan het was. Voor kennis of vrienden aan wie ik het niet meteen zou vertellen is het nog steeds een geheim.

Maar voor mijn naasten, ja, is die last wel van mijn schouders. En voor mijn moeder… Het heeft ons band niet, of waarschijnlijk niet, beïnvloed. Misschien is het wel beter geworden… omdat het een soort bij mij is er opluchting dat het eruit is. Ik ben blij dat ze nu eindelijk weet wat ik gedaan heb. Dat is gewoon heel fijn.

Het dragen van een geheim is vaak zwaarder dan we vooraf denken. Maar het onthullen kan ook lichter zijn dan we vreesden. Je luisterde naar de bonus aflevering van Aart Jan. En ben je nieuwsgierig geworden naar andere verhalen luister bijvoorbeeld ook naar dat van Mijke. Zij bleek een enorm bokstalent te hebben, waardoor ze in razend tempo aan de internationale top zat.

Maar toen kwam ze een tegenstander tegen.. waar geen training haar op had kunnen voorbereiden. Dit is Verhaal Onbekend. Mijn naam is Valentine. Tot bij het volgende verhaal.