Een liefdesverhaal

Mijn naam zou Mieke kunnen zijn. Ik werd ontzettend verliefd op iemand uit mijn omgeving. Maar de omstandigheden waren gecompliceerd. Dit is mijn verhaal.

Ik kon echt helemaal in knuffels in zijn armen verdwijnen, handje vasthouden, elkaar diep in de ogen aanstaren. Hij heeft eigenlijk altijd wel oog voor mij.

Als de wereld veilig voelt dan bouw je bruggen. En als die onveilig voelt dan bouw je muren. En ik ben echt binnen die muren opgegroeid. Mijn mama is heel jong gescheiden van mijn papa. Dus ik heb mijn papa eigenlijk nooit echt veel in mijn leven gehad. Ik heb ook nog een zusje van vijf jaar jonger. Het was een beetje wij drietjes tegen de rest van de wereld. Dat maakte dat er als ik jong was wel een goede band was tussen mijn moeder en ik vooral, en mijn jongere zusje pakte ik ook wel een beetje de opvoedersrol mee op, omdat mijn mama het anders alleen moest doen. En het is ook pas sinds ik wat zelf meer in het leven sta, nu dat ik groter ben, dat ik besef hoe toch geïsoleerd ik ben opgegroeid. Het was echt gewoon, zelfs kerstavond of zo, dat we gewoon met ons drietjes vierden eigenlijk.

En dan word je 18 en dan besef je van, oh, ik ben eigenlijk van kind naar jongvolwassene gegaan zonder daartussen te puberen. Ik voelde daar thuis geen ruimte voor. Dat was altijd een flinke dochter zijn en toch maar zorgen dat mijn moeder geen zorgen had. Er waren veel beperkingen binnen die muren. Nu pas, sinds ik zelf moeder ben geworden tien jaar geleden, dat ik meer ben beginnen beseffen van dat ik best wel wat droeg in het leven van ons als gezin of zo. Een beetje de lijm tussen ons drietjes of zo ook wel was, denk ik. Door op die manier op te groeien, heb ik vooral geleerd dat als je je kwetsbaar opstelt naar iemand en je eigenlijk je eerlijke mening durft zeggen, dat die persoon zich gemakkelijk terugtrekt. Ik ben wel altijd een twijfelbeer geweest. Ik kan heel hard een conflict tussen hoofd en hart voelen. Dat mijn hart het ene zegt en mijn hoofd er wel iets anders van denkt.

Wat ik me herinner langs mijn vaders kant is dat hij me soms meenam naar zijn jongere broer die dan ook twee kinderen had, die wat ouder dan mij waren, want dat was wel zijn jongere broer maar die was veel jonger aan kinderen begonnen. En dat we daar naar muziek luisterden, dat we films keken, dat we eigenlijk gewoon wat samen konden spelen. Mijn vader vertelde mij dat de jongste broer degene was die hun moeder durfde uitdagen. Dat was iemand die niet zich schikte naar de regeltjes, die wel wat op de grond durfde stampen. Ik heb eigenlijk zelf nooit mijn grootouders langs mijn vaders kant gezien. Die zijn ook op een gegeven moment uit elkaar gegaan, mijn opa en oma. Het enige dat ik van mijn grootmoeder weet, is dat mijn vader altijd zei: die vrouw kan twee stenen doen vechten. Dus dat was echt een heel onaangename vrouw blijkbaar. En ik denk dat dat kerngezin van mijn vader heel hard hun getekend heeft. Want ik heb eigenlijk mijn vader alleen maar contact weten hebben met of zijn zus of zijn broer. Dus dat wisselde. Oftewel gingen we af en toe een keertje bij mijn tante op bezoek. En dan verdween dat weer, en dan was er wat contact met de broer of met mijn onkel dan. Maar het is wel zo dat mijn vader, die was al, als ik zelfs jong was, vrij snel uit de picture. Maar hij had in de kelder nog wat spulletjes achtergelaten en daar stond een fotokader met een foto van zijn jongere broer, hun gezin of zo, of enkele mensen dat daarop stonden. Mijn zus heeft eigenlijk nooit geweten wie die mensen waren, omdat zij vijf jaar jonger was en ik was zelf nog maar zeven als die ruzie er kwam. Dus het is pas jaren later dat zij doorhad van, oh, er is nog familie, want dat wist zij gewoon helemaal niet.

In het voorjaar van 2010 zat ik al op Facebook. Ik ben van ’93, dus dan was ik zelf ongeveer 16, 17 jaar. En kreeg ik een vriendschapsverzoek. En dat was van mijn peter, de jongere broer van mijn vader, waar ik op dat moment al tien jaar geen contact meer mee had. Ik zag dat binnenkomen en ik dacht, wat moet ik hier nu mee? Ik heb denk ik echt een week getwijfeld van… Kan ik dit aan mijn moeder zeggen? Hoe gaat zij reageren? Wil ik die man terug in mijn leven of niet? Want op dat moment voelt dat een beetje als een vreemde aan. Dat voelt niet als familie aan. Maar mijn nieuwsgierigheid won het wel van de weerstand. Dus ik heb dat vriendschapsverzoek geaccepteerd. Ik denk ook dat ik vrij snel aan mijn moeder verteld heb dat hij met mij contact had opgenomen. En we zijn wat beginnen chatten. En dan hebben we uiteindelijk in de zomer van 2010 elkaar teruggezien. Heel simpel met een belletje aan de deur en, ja, voorhand afgesproken maar hij belde aan aan de deur en na tien jaar doe je die deur open en staat dien onkel voor je neus.

Om hem terug te zien voelde wel wat ongemakkelijk maar toch voel je ook wel dat hij ook nog wel herinneringen van jou heeft en dat schept ook wel weer op een bepaalde manier een band. En een maandje later was het dan in Mechelen Maanrock. En dan heeft hij mij ook uitgenodigd om daar naartoe te gaan. En tegelijkertijd had hij ook zijn zoon uitgenodigd. Mijn onkel heeft twee kinderen, waarvan de dochter de oudste is. En dan net geen jaartje later werd zijn jongste zoon geboren, Steve.

Die dag kom ik met mijn liefje. Ik was toen 17 ongeveer en ik had twee jaar denk ik al bijna een liefje. En we komen in Mechelen aan, Steve met zijn partner komt daar aan en we zijn gewoon allemaal samen naar een muziek optreden geweest en dat was leuk en gezellig. En achteraf heeft Steve me dan ook op Facebook toegevoegd en dan zijn wij weer beginnen chatten en op die manier hebben we eigenlijk contact beginnen houden. Ik was zeven jaar als het contact verbrak en zeventien als we elkaar een beetje terugvonden.

Steve speelde op dat moment competitie bowling. Dat was heel vaak op zondag namiddag en dan ben ik eigenlijk meerdere keren in het najaar van 2010 meegegaan naar die competities. Dat was dan hij en zijn vrouw met mij erbij. Ik vond het eigenlijk wel leuk om een keertje van thuis weg te zijn en een beetje een hele nieuwe wereld dat voor mij openging. En in de kerstvakantie mocht ik dan een nachtje of twee dagen gaan logeren, waar ik heel erg naar uitkeek als zeventienjarige. En dan had hij ook tickets voor het optreden van Milk Inc op oudejaar. Dus dat was ook heel tof, toen ben ik met mijn liefje en hij met zijn vrouw, met ons viertjes eigenlijk, naar het Sportpaleis in Antwerpen geweest. Het was een beetje een vriendschap die opbloeide, terwijl hij ook wel die familieband probeert aan te halen, want we hadden eigenlijk alletwee weinig familie rond ons, dus dat was gewoon wel leuk om elkaar terug te vinden.

Ik kon heel goed overweg met de partner van Steve. Dat was een hele lieve vrouw, die ook heel blij was voor hem dat er een verloren familielid terug in de familie kwam. Ze was heel hartelijk, hij kon er ook heel goed mee babbelen. Op dat moment ging mijn relatie wat moeizamer, zeker als ik in de kerstvakantie bij hun een paar dagen was gaan logeren, dan boterde het niet zo goed met mijn partner op dat moment. Ik kon echt bij haar terecht, de typische girl talk, maar zij was dan wat ouder, dus om wat advies en zo, dus dat klikte goed.

Dan is het opeens januari en dan val je een beetje in een gat, want dan heb je die kerstvakantie gehad en heb je veel contact gehad en dan begint de school weer en dan moest Steve gewoon weer gaan werken. En dan voel je dat gemis. Het was een zondagavond en ik moest gewoon de dag erachter naar school en hij moest mij nog terug naar huis brengen. Ik ging gewoon nog even naar de wc voor we de wagen gingen instappen. En heel mijn lichaam ging gewoon in crash. En die had gewoon zoiets van, ik ga niet. Ik wil hier blijven, ik wil bij hem blijven. Ik voelde echt een soort freeze in mijn lichaam. Een soort heel verlammend gevoel. Ik ben heel hard beginnen huilen, ik ben beginnen trillen. Ik ben helemaal over mijn toeren gegaan. Omdat ik voelde van, ik zit vast.

En dan begin je te beseffen van, ik wil echt wel graag bij hem zijn. En op een andere manier dan dat je gewoon maar een vriend erbij wilt zijn. Ik denk dat mijn lichaam Op dat moment mij probeerde te vertellen dat het gewoon niet zo langer kon. Dat ik een leven aan het leven was dat niet klopte. Ik denk dat dat de essentie was: deze persoon klopt voor mij en hier wil ik bij blijven. Ik denk dat na een paar minuten Steve wel kwam kijken van waar blijft ze nu, wat is er aan de hand? En dat hij mij op grond zag liggen. En heeft mij in zijn sterke armen gepakt en opgepakt. Ik denk dat hij mij toen even op bed heeft gelegd en ook wel dacht van, oh, wat gebeurt hier? Ik weet niet meer wat hij toen gezegd heeft, maar ik weet wel heel hard het gevoel van, hier ben ik veilig.

Maar het is zondag dus ik moet morgen ook gewoon weer naar school. Dus we stappen samen de wagen in en het is een uurtje rijden tot bij mij thuis. En in de wagen is het best wel een gemoedelijke sfeer. Als we bij mij thuis aankomen en we willen afscheid nemen, dan geven we elkaar een knuffel. En we laten niet meteen los. Ik geef hem ook een kus op de wang, hij geeft me een kus op de andere wang. Voor het weten blijven we maar kusjes heen en weer geven op de wang en voor je het weet is het een kus op de mond. Die kwam op dat moment wel onverwacht maar ook heel gewild. En tot op de dag van vandaag is er nog altijd een discussie wie dat die eerste kus gegeven heeft.

Ik voel in heel mijn lijf dat ik zit te rillen en dat ik ergens voel van… Oh, jij ook? Die kus is voor mij een bevestiging dat zijn gevoel hetzelfde is als de mijne. Dat er een ‘houden van’ aan het ontstaan is. En hij stapt nog eventjes mee uit de auto tot binnen in de woning. Maar dan moet hij echt weer vertrekken en dan tijdens dat afscheid komen de woorden bij ons op: geen zorgen geen spijt. En dat hebben we op dat moment echt een beetje als een mantra herhaald tegen onszelf van, oké, die kus is er en die gevoelens zijn er. We weten helemaal niet wat we daarmee aan moeten, maar we voelen wel… dat dit juist voelt en dat we hier misschien wel voor willen gaan, ook al weten we totaal niet op welke manier ofzo dat dat zal kunnen.

De dagen die erop volgen zijn heel intens, met veel berichtjes naar elkaar sturen. Nu ik er achteraf op terugkijk weet ik eigenlijk niet hoe ik die week overleefd heb, omdat ik zo weinig slaap had. Het enige dat ik echt nog heel goed weet, is dat ik gewoon op een wiskundetoets zelfs in slaap gevallen was. Ik herinner me nog dat we dan heel veel hebben heen en weer zitten sturen en dat Steve op een gegeven moment een artikel stuurde, ik denk van in Amerika of zo, van een neef en nicht die verliefd waren op elkaar en die een koppel geworden waren. En het feit dat hij dat concreet aan het opzoeken was, van: kan en mag een neef en nicht een koppel zijn, was voor mij wel ergens een bevestiging van… misschien wil hij er wel net zoals mij voor gaan.

Heel mijn lichaam trok zich naar hem. Ik wou de hele tijd bij hem zijn, met hem in contact staan. Maar ergens was er ook wel zo’n stemmetje van, ja, maar zijn partner dan? Zijn vrouw die jou heeft vertrouwd, die dat jou heeft toegelaten, waar je ondertussen eigenlijk na al die tijd een vriendin van bent geworden, die is er ook nog. En als ik voor hem kies…moet hij haar laten gaan. Dus had ik heel erg het gevoel dat ik mee verantwoordelijk was voor de hartzeer die bij haar zou ontstaan als we echt voor elkaar zouden kiezen.

Ik voelde mij die periode heel vermoeid omdat ik de hele tijd weg en weer geslingerd werd tussen haar niet willen kwetsen, beseffen dat als ik voor Steve kies, ik mijn relatie met mijn huidige partner moest stopzetten. Heel veel angst voor wat mijn moeder ervan zou vinden, omdat… ik was op dat moment nog maar zeventien. Er was een leeftijdsgrens in mijn hoofd van: misschien moeten we wachten tot ik achttien ben om het aan anderen te vertellen. Omdat ik toch ergens een angst had dat mijn moeder me zou verbieden om hem te zien.

Ik zat echt in een vriendengroepje op dat moment, samen met mijn huidige partner. Al die vrienden kenden op dat moment mijn neef wel, omdat ik gewoon op een maandagochtend altijd heel enthousiast met een grote smile naar school kwam van, hé, ik heb mijn neef weer gezien en ik was er een verhaal over aan het vertellen. Dus iedereen in mijn dichte omgeving kende hem wel als mijn neef. Maar dat werd natuurlijk wel wat anders als je dan begint te beseffen van oh, het wordt misschien wel meer dan mijn neef.

Ik had in die eerste week wel schrik van, ja, ik ben nu op mijn neef verliefd, maar dat was voor mij eigenlijk niet het grote issue, want voor mij was het heel erg: die is acht jaar ouder! Dat is als een 17-jarige meisje best wel een groot verschil want hij was 24, 25, stond al met zijn beide voeten in het volwassen leven, terwijl ik echt nog op de middelbare schoolbanken zat, en hij was getrouwd.

Ik voelde wel dat hij voor mij wou kiezen, maar ergens twijfel je als 17-jarige ook wel van… Is het wel een slimme keuze? Gaat hij mij dan weer niet over twee, drie jaar verlaten als hij nu zijn partner voor mij verlaat? Ik had één goede klasgenoot die op dat moment met een acht jaar oudere partner samen was. Ik heb aan haar heel veel gehad. Zij is zowat de eerste persoon geweest die ik in vertrouwen heb genomen. Als ik het aan die vriendin vertelde, was ze eigenlijk helemaal niet verbaasd omdat ze het heel hard had aangevoeld doordat ik altijd zo enthousiast over hem vertelde. Ik denk de laatste weken dat ik meer de hele tijd over mijn neef aan het vertellen was dan dat ik nog iets over mijn huidig lief vertelde. Die vriendin was vooral heel steunend ,die had heel erg zoiets van volg je hart.

Na die eerste zoen in die eerste week, konden we elkaar door de afstand en door mijn schooluren en zijn werktijden niet zien, maar we hielden wel heel veel contact digitaal en hebben toen eigenlijk al heel snel beslist om een punt te zetten achter onze huidige relatie omdat het gewoon zojuist voelde om voor elkaar te kiezen. Ik heb uiteindelijk vooral die keuze gemaakt omdat we als twee magneten naar elkaar toe getrokken werden. Er was gewoon geen houden aan, dat was gewoon hoe het moest zijn. Dat voelde heel juist als we bij elkaar waren, daar was een heel grote aantrekkingskracht. Voor Steve kiezen was denk ik voor mij in mijn leven een van de eerste keren dat ik ook echt van mezelf heb gekozen. Voor een twijfelbeer te zijn, was het heel helder voor mij hoe hard dat klopte om daar eigenlijk thuis te kunnen komen.

De avond dat ik het met mijn toenmalig liefje heb uitgemaakt, ben ik naar zijn thuis gegaan om het uit te spreken. En hij kende Steve, want we waren al samen naar Milk Inc. geweest en we waren ook al samen op stap geweest. En ik kon mijn mond er niet over houden. En toen als ik vertelde van… Ja, ik heb gevoelens voor hem. Ik ga met hem samengaan. Toen was zijn eerste reactie van: hij gaat nooit voor jou kiezen. Hij is al getrouwd, hij heeft al een partner. En op dat moment kon ik zeggen, hij heeft al voor mij gekozen want hij heeft de dag voor mij al met zijn vrouw gebroken.

Nadat we een punt zetten achter de relatie met de ander, kwam Steve op een avond heel laat nog bij mij thuis aan, na zijn werk. En wij zijn in elkaars armen in de zetel uitgeput en slaapgevallen. En de volgende ochtend kwam mijn moeder beneden. Die zag ons in de zetel liggen. En ik ben hem toen gesmeerd. Ik ben naar het wc gegaan in de badkamer. Ik had echt zoiets van, dit krijg ik niet uitgelegd. Hoe moet ik hieraan beginnen? En mijn moeder vroeg aan Steve op dat moment, waar is je vrouw? En dan zei hij, die is weg. Daar ben ik van af. Ik ben niet meer samen met mijn vrouw. En ik denk dat mijn moeder toen wel de puzzel heeft gelegd en vroeg van, oh, ben je dan nu met Mieke? Waarop hij zei, ja, wij zijn een koppel. Iets later ben ik dan toch maar die badkamer uitgekomen. En ik denk dat mijn moeder eigenlijk heel snel die klik heeft gemaakt van, dat is een goede jongen, die gaat goed voor mijn dochter zorgen. Mijn zusje was eigenlijk gewoon ook die ochtend als mijn moeder het ontdekte, aan het opstaan. Dus die kreeg het zo wel wat mee. Het was gewoon eerder van: dit is nu mijn liefje, daar moest ze het maar mee doen. Ik ben ook die dag niet naar school gegaan. Ik heb een dagje gespijbeld en we zijn echt gewoon gaan bijslapen denk ik. Vooral omdat wij zo uitgeput waren.

We zitten in de wagen onderweg naar Steve thuis. En we krijgen telefoon van zijn vader. Want mijn moeder had al naar zijn vader gebeld om het nieuws te zeggen, tegenover dat ze ons een kans had gegeven om het eigenlijk aan zijn vader te vertellen.

Eigenlijk krijgt hij dan een telefoontje met: ze zijn nu een koppel. Terwijl als wij daar samen hadden binnen kunnen wandelen en we hadden gezegd van: kijk, er zijn gevoelens ontstaan en je pakt ze mee van A naar B naar C door in het verhaal, dan komt dat wel anders binnen dan dat je gewoon één stukje informatie krijgt.

Wij hadden op dat moment niet heel veel contacten meer met familie. Dus op zich, als mijn moeder en zijn vader het wisten, dan wist het grootste deel van de familie die rondom was het wel. Mijn grootouders waren er op dat moment al niet meer, maar zijn grootouders langs zijn moederskant nog wel. En hij is dat dan alleen bij zijn grootouders gaan vertellen. En die grootmoeder is best wel kwaad geworden. Die zei echt van, wat een vieze soep heb jij ervan gemaakt?

Die eerste periode, nadat we de relatie stopgezet hadden bij de ander en dat we volledig voor elkaar kozen, kwam de fase waarin mensen ons plots toen als koppel moesten zien. En dat zorgde voor wel wat commoti.e Want op school had ik ineens een vriendengroep die, ja, ze wouden geen kant kiezen, maar toch heb je een beetje twee, ja, een koppel dat uit elkaar is. En die zoiets hebben van, ja, maar ja, je breekt die jongens zijn hart, terwijl hij eigenlijk nog wel misschien wat voor jou voelde. Er was ook best wel wat oordeel vanuit de klasgenoten van, oh Mieke, waar kies jij nu voor? Je bent zo jong en wat ga jij met die man gaan doen? Op Steve zijn werk, waar hij in de horeca op dat moment werkte, waar hij eigenlijk best wel lang werkte, kreeg hij constant opmerkingen. Dat was de hele tijd over: ja, ik ga ook een keertje mijn nicht in naturel laten betalen, of zo heel gemene kwetsende opmerkingen ook wel. En hij heeft toen ook wel meerdere keren aangekaart van, jongens, dit is gewoon niet grappig meer. Ik zou graag hebben dat je ermee stopt, ik heb het nu wel begrepen. Maar dat stopte niet. En na ongeveer een half jaar heeft hij er dan een punt moeten achterzetten en heeft hij echt een ander werk moeten beginnen zoeken omdat het gewoon mentaal op hem begon te wegen, omdat hij voelde zich helemaal niet meer fijn op zijn werk.

De dag nadat ik afgestuurd ben, heb ik mijn boeltje gepakt en ben ik bij hem gaan samenwonen. Omdat hij op dat moment al een eigen woonst had waar veel ruimte was om thuis te komen eigenlijk. Ik heb mijn spullen gepakt en ik heb eigenlijk ook nooit meer het gevoel gehad dat ik nog omgekeken heb. Daar komen was echt thuiskomen voor mij.

In die periode heb ik dan een keuze gemaakt in mijn opleiding. Dan ben ik voor kinderverzorgster gegaan. En dan heb ik eigenlijk, als we samenwoonden, nog een heel jaar gestudeerd. Dan leef je eventjes met z’n tweeën op één loon, dus dan heb ik in het weekend, ook elk weekend, op zaterdag nog een studentenjob erbij gedaan om dan comfortabel een beetje te kunnen leven uit te bouwen.

We zijn getrouwd als we drie jaar samen waren en dat hebben we toen heel klein gehouden om het gewoon gezellig te hebben en omdat we het wel belangrijk vonden om op dat trouwen vooral veel elkaar te kunnen zien. We hadden een dagfeest van een dertig man, maar er waren ook bijvoorbeeld kindjes waar ik op dat moment als kinderverzorgster op aan het passen was, die waren ook erbij aanwezig. Maar ons avondfeest was eigenlijk maar met negen mensen, waaronder mijn moeder, mijn zus, Steve zijn vader en dan onze getuigen.

Ik heb best wel getwijfeld van… ga ik mijn vader mee uitnodigen? Omdat ik wist dat dat voor mijn moeder moeilijk ging zijn, dat hij er was. Maar ik wou ook niet mijn trouw laten passeren zonder dat hij het wist of zo dus ik heb hem dan op een gegeven moment toch wel een uitnodiging gestuurd en dan heeft hij gewoon geantwoord van: ik ga er niet bij zijn ,dus dan had hij de keuze zelf gemaakt ,dan hoefde ik hem niet meer te maken En eigenlijk heb ik nooit met hem erover gesproken van: wat vind je ervan dat ik met Steve ben samengegaan? Omdat ik heel erg zoiets had van… je bent nooit in mijn leven geweest dus ik hoef jouw mening eigenlijk ook gewoon niet.

De grootste uitdaging, eens we echt voor elkaar gekozen hadden, was voor ons nog wel het vraagstuk: kunnen wij gezonde kinderen hebben? Ik had als zeventienjarig meisje een hele grote kinderwens. Als ik vijf was en mensen vroegen aan mij wat wil je worden, dan was dat al standaard het antwoord mama. Dus voor je neef kiezen bracht wel een onzekerheid van… kunnen we samen een gezond kindje hebben? Dat is dan de mooie eigenschap van Steve. Als je aankaart van: hier loop ik tegenaan, dan kijkt hij gewoon heel snel naar oplossingen. En dan had hij zoiets van: als je hier nu al zorgen over maakt, dan gaan we gewoon zo snel mogelijk kijken dat we meer duidelijkheid hierover kunnen creëren. Dus we zijn eigenlijk… Ik denk zelfs in ons eerste jaar relatie al naar een genetica-centrum gestapt en gevraagd van, kunnen wij gezonde kinderen krijgen? En dan hebben ze eigenlijk onderzoek gedaan in het bloed in de stamboom, om na te gaan van, zitten er erfelijke ziektes in waar de kans op een ongezond kindje groter zou zijn? En daar hadden ze best wel snel heel goed nieuws voor ons, want een gemiddeld koppel heeft iets van een 3 à 4% kans op een afwijking bij een kindje. En bij ons zou dat maar een beetje meer zijn. En als we dan ruim een jaartje getrouwd waren, dan voelden we het wel kriebelen. Dan hadden we een heel fijn huisje gevonden, waar ook ruimte was voor het parkje en het bedje. En dan zijn we eigenlijk na een halfjaartje in blije verwachting geworden van een dochter. Wat we allebei heel graag wouden, een meisje. En hoewel ze te vroeg was en best wel klein was, was ze voor de rest wel heel gezond. Dus ze heeft ook nooit alarmpjes gedaan of extra ondersteuning of zo moeten krijgen. Ondertussen is ze de grootste van de klas, dus dat is helemaal goed gekomen.

Zij groeide, ook een stukje door ons neef-nicht-verhaal, op met weinig familie. Dus zij wist ook niet heel concreet… Ze wist wel van: dit is mijn oma en een tante. Maar veel meer termen van een familie had ze eigenlijk op dat moment niet. Het was best wel een uitdaging op dat moment om te denken: hoe gaan we haar dat ooit uitleggen? Want je wilt niet op een gegeven moment dat ze zestien is en dat ze zegt: kom eens naast me zitten, ik moet je wat vertellen. Dat wouden we helemaal niet, maar we wisten eigenlijk niet zo goed waar we moesten beginnen. Maar we hadden dan een keertje een stukje voor een radiozender mogen inspreken over ons verhaal. En dat hadden we als audiofragment gekregen. En op de een of andere manier is die tot bij haar geraakt en is die als vijf-, zesjarige of zevenjarige beginnen luisteren. Ik denk dat ze het gewoon leuk vond om mama’s en papa’s stem te horen en dat ze er toen ook niet heel erg bij stil stond. En dat er toen toch op een gegeven moment zo duidelijker naar voren kwam van, ah ja, neef nicht. En eigenlijk had ze het op die manier gewoon op een heel organische manier meegekregen en heeft ze daar ook nooit vragen bij gesteld. Is ze nooit door een identiteitscrisis moeten gaan van, oh jeetje wat is dit?

Ze krijgt soms de opmerking van, moet jij niet gehandicapt zijn? Of: dan krijg je toch gehandicapte kinderen? Wat ik best wel grof vind van mensen dat die dat zo tegen een kindje durven zeggen. Maar ze weet het. En gemakkelijk als we nieuwe mensen leren kennen, vraagt ze, mag ik het vertellen? En dan moet ik al heel snel inschatten van ja, nee, of toch niet, of toch wel. Dus als het van haar afhangt, dan zou ze eigenlijk tegen iedereen ons verhaal vertellen. Omdat ze misschien ergens wel beseft dat het wel bijzonder is. Maar ik denk dat ze toch pas richting eind puberteit echt gaat beseffen wat dat het is of zo. Ik weet niet of ze nu echt al de hele impact ervan weet.

Ik denk wel dat ik er doorheen de jaren best goed in ben geworden om in te schatten of mensen met een open blik naar ons verhaal kunnen luisteren of niet. Ik merk vooral dat ik zelf zulke mensen opzoek, die met een open blik in de wereld staan. Dat ik me daar fijner en veiliger bij voel en dat ik er inderdaad soms voor zal kiezen ons verhaal niet te delen als ik bij iemand al op voorhand denk van hmmm,  die  gaat er niet veel aan hebben of die gaat er moeilijk doorheen kunnen kijken.

Ik ben absoluut milder geworden in het oordelen naar andere relaties. Zelfs op mijn 17^e, voor ik Steve leerde kennen, dacht ik van… Die vriendin op school, jeetje, hoezo kiest zij iemand die acht jaar ouder is? Terwijl als je dan zelf dat overkomt dat je verliefd wordt op iemand waarin je denkt: en? En? En? Dat je dan ook wel beseft van ja, liefde kies je niet. Liefde overkomt je eigenlijk.