BONUS De man van (bij aflevering 13)

Ik voel dat ze paniek heeft, ze hyperventileerde en ik wil er zijn voor haar en haar kunnen troosten.

Ik zou Steve kunnen heten, ik zou de man van Mieke kunnen zijn. Ik bén de man van Mieke.

Mieke is niet alleen mijn vrouw maar ook mijn nicht, de dochter van mijn onkel. Ik ben nu veertig jaar oud en we hebben samen een gezonde dochter van tien jaar. Ik heb Mieke op de doop vastgehouden. Daar zijn ook foto’s van gemaakt geweest. Dus dat vindt Mieke fantastisch om in haar fotoboek te kunnen steken. Ik herinner me wel nog momenten dat we vroeger, als Mieke nog klein was, gespeeld hebben. Er waren momenten dat we op garage gespeeld hadden of we waren samen de Leeuwenkoning aan het kijken van een film. Dat we naast elkaar in de zetel zaten. Dus ik heb nog wel echt herinneringen aan.

Van toen we klein al waren, was er een bepaalde klik. Toen ze groter was, was ze er meer. Toen ze volwassen was, was ze er enorm. En is zij op de dag van vandaag nog altijd de enige die mij begrijpt zoals ik ben.

Het weekend dat Mieke bij mij was, en ze crashte in de badkamer. Zij is aan het huilen en in paniek aan het geraken. Ze weet niet wat ze… wat haar overkomt, die moment. Toen kwam heel erg het zorgzame naar mij naar boven om voor haar te zorgen. Ik til haar op van de badkamervloer en ik draai haar op het bed met mijn arm rond haar, wrijvend op haar rug om haar te troosten en gerust te stellen. Ik breng haar naar huis met de wagen, maar als we toekomen, kan ik haar echt niet meer loslaten. En blijven we knuffelen in de auto. Tot zelfs een eerste kus. De zoen voelt eigenlijk veel te kort. Het had mogen blijven duren.

Ze staat op de hoek van de straat. Ze kkijkt me nog na. En ik voelde dat ik gewoon direct terug bij haar wou zijn.

De dag daarna ben ik teruggereden. Want ze had mij haar mp3-speler gegeven. Zodat we een excuus hadden om elkaar terug te zien. Zo snel mogelijk. Er gaat die moment van alles in mijn hoofd door. Kan dit wel? Gaat dit wel lukken? Wat voelt zij? Wat denkt zij? Bestaat dit wel? Ik ben ook iemand die dan heel rationeel wil nadenken en opzoekwerk gaat beginnen doen. En dan kwam ik wel heel rap tot de conclusie dat er wel meerdere verhalen zo waren. Dus ik kreeg een beetje de bevestiging van, oh ja, we zijn niet alleen.

Ik denk die moment ook aan mijn vrouw, van: wat ben ik aan het doen? Maar het was sterker dan mezelf. Ons huwelijk was al een tijdje minder, we waren ook al erover aan het praten en voelden ook wel aan elkaar van: het zit niet meer zoals het was. Het gaat door een moeilijke tijd, we zijn dingen aan het proberen, maar die klik was er niet meer en die klik ging er ook niet meer komen omdat ik voelde dat die klik helemaal met Mieke gemaakt was. Het was een week na de eerste zoen waar ik inderdaad mijn huwelijk heb stopgezet om verder voor Mieke te gaan.

Ik stel aan mijn toenmalige vrouw dat ik voor Mieke gekozen heb, dat ik gevoelens heb gekregen voor Mieke. En dat het daardoor de reden ook is dat ik de relatie wou stopzetten en voor haar gaan. Ja, dat kwam heel moeilijk binnen natuurlijk. Dat was ongeloof. Boos, teleurgesteld, maar vooral verdrietig natuurlijk. Heel verdrietig. Ze zei ook van ja, maar het is toch je nicht, dat kan toch niet en dat hoort niet. Maar ik ook zei van ja, maar we hebben samen gekozen om daarvoor te gaan en dat wel te doen. Dus dat maakt ook dat onze relatie gedaan is. Ik heb haar daarna nooit meer zo in contact gehad, want dezelfde avond als ik het haar vertelde zijn haar ouders langsgekomen. Ze hebben al heel deel van de inboedel zelfs meegenomen toen ze langskwamen, dus het was heel snel, heel concreet. We hebben een tijdje gewacht met de scheiding, omdat zij nog heel vaak in dat ongeloof zat en ze echt tijd nodig had om het te verwerken. Dus we zijn eigenlijk nog een jaartje getrouwd gebleven. Wettelijk dan natuurlijk. Tot zij mij contacteerde van oké ik ben er nu klaar voor. En dan hebben we ook gewoon direct de scheiding geregeld en daarna hebben we elkaar ook niet meer gehoord.

Ja mijn omgeving was voor mij wel wat heftiger dan die voor Mieke. U bent acht jaar ouder, dus ik was 25 toen. Dus je hoort je volwassener te gedragen en meer die verantwoordelijkheid te nemen. Dus ik werd er wel meer op terechtgesteld om het zo te zeggen. Eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik er nog niet bij stilgestaan hoe ik mij daarbij gevoeld heb. Ik kreeg zoveel opmerkingen rondom mij. En ik heb ook altijd gezegd dat….mensen hun commentaar mogen geven. Maar daar stopt het dan ook.

De ochtend dat we samen zijn wakker geworden, in de zetel in elkaars armen, en Mieke dus die dag niet naar school ging, nam ik haar mee naar mij thuis. En toen we in de wagen zaten, dan belde mijn vader om te zeggen, ja, ik heb het gehoord. En toen wist ik al, ja, Mieke haar mama heeft jou gebeld zeker. Dat vond ik eigenlijk wel ergens jammer. Tot op vandaag heeft hij eigenlijk nooit echt uitgesproken wat hij er echt van vindt. Hij heeft een lichte façade getoond van: ik ben er oké mee, maar achterliggend is er wel vaker wel een opmerking geweest of hebben we dingen gezien die maakten dat we weten dat het voor hem ook wel ergens een moeilijk puntje is.

Mijn moeder was eigenlijk heel open-minded. Die was eigenlijk wel heel positief daarover. Die kon het wel begrijpen en die respecteerde mijn keuze ook, zonder verwijt, zonder oordeel. Het zal niet lang daarna geweest zijn dat mijn zuster het gehoord had. Maar zij was er minder akkoord mee natuurlijk, maar ze had ook een heel goede band met mijn voormalige vrouw. En die heeft ook letterlijk gezegd van, ja, het zal nooit mijn schoonzuster worden. Maar daar zijn daar nadien nog andere dingen die zich voorgedaan hebben. Die maakt we tot op vandaag geen contact hebben met elkaar. Ja, mijn moeder is kort daarna komen te overlijden. En dat heeft ons wat uit elkaar gedreven, ja. Iedereen ging er op zijn eigen manier mee om inderdaad. Maar het feit dat op het sterfbed van mijn moeder zij heeft gezegd van: ik moet jou niks vertellen want het komt wel goed met jou. Er waren niet veel woorden maar dat was meer dan genoeg.

Ik heb met mijn vader nog contact gehad tot onze dochter geboren was. Mijn vader heeft een hele tirane manier van opvoeden gehad naar mij toe en dat wou ik niet naar mijn dochter toe, daar wou ik haar voor behoeden. Toen we merkten dat mijn vader zijn manier van opvoeden naar onze dochter aan het toe-eigenen was, hebben we gezegd dat dat niet de manier is die wij willen dat ze opgevoed wordt. Toen hebben we gezegd, als je daarover wilt praten, dan staat de deur open. Maar ik heb het nooit meer gezien.

Ik heb nooit een moment spijt gehad of getwijfeld van, dit had ik niet moeten doen. Ik voel het niet echt aan dat we nog echt familie zijn, maar onze koosnaampjes naar elkaar zijn ook neefje en nichtje, dus we worden er nog aan herinnerd.

Het voelt soms alleen om geen familie rond mij te hebben. Maar de enige familie die ik nodig heb, die is heel dicht bij mij. De enige familie die ik graag contact met zou hebben, is mijn moeder. Maar dat zit er niet in natuurlijk. Ik hoop vooral dat mijn dochter meekrijgt dat ze moet gaan voor wat ze wil. En daar twijfel ik niet aan dat dat gebeurt, want ze heeft een heel sterke wil. Onze dochter heeft die sterke wil van beide kanten wel meegekregen.