Als je de loterij wint

Ik zou Nando kunnen heten. Op mijn achttiende word ik in één klap rijk. Ik win een flinke som geld. Vijf jaar later lig ik in de goot.

Dit is mijn verhaal.

Hoe mijn leven eruitzag was, dat ik fulltime werkte bij de supermarkt als groente chef. Ik was destijds ook al twee hbo-studies gestopt. Ik zag wel vrienden om me heen wel de juiste keuzes maken en een jaar verder gaan en weer een jaar verder gaan. Het voelde een beetje gênant ook dat ik dan fulltime bij de supermarkt werkte. Ik vond het wel gewoon heel leuk, dus ik kon… ik ging met heel veel plezier wel naar mijn werk en ik ben toen op een gegeven moment ook toen ik 18 was begonnen met een mbo-4 studie. Detailhandel. Die gevoelens, die, dat, dat zorgde er wel voor van: oké, nu ben je 18 en iedereen om je heen doet studie na studie of zit op de universiteit en dan sta je hier in de supermarkt de broccoli bij te vullen, weet je wel.

En dat het was ook niet per se een beeld wat ik een paar jaar eerder voor mezelf had geschetst.

In die periode zag ik mezelf niet echt per se als heel positief, nee. Ik vond het uitgaan wel leuk, maar ook niet altijd of zo. Het voelde ook als soms een soort verplichting van: je moet uitgaan op deze leeftijd, je moet het gezellig hebben, je moet meegaan. En dat vond ik niet altijd. Dus kon ik achter de fruitautomaat mijn ei kwijt. Dat ik het leuk vond om achter zo’n gokkast te zitten bij de cafetaria of in, in de kroeg… Ik merkte op jonge leeftijd al, toen was ik, weet ik veel, vijftien, veertien, dat dat me best wel een, ja, een kick gaf. En zeker toen eenmaal ik ook uit mocht gaan en in de kroeg stond en daar die fruitautomaten waren: daar kon ik echt de hele avond achter zitten. Ja, op een gegeven moment was het geld op en de mogelijkheid om te spelen, maar iedere keer belandde ik wel achter zo’n gokkast of ging ik wel inzetten op voetbalwedstrijdjes.

Ik ben achttien en toen wist ik van: hé, ik mag nu loten kopen. Dus ik dacht van: o ja, ik ga gewoon voor de eerste keer eens een, een Staatslot kopen. Gewoon een keer meespelen. Dus toen ben ik naar de sigarenboer gegaan. Een lot gekocht en mijn favoriete nummer als eindcijfer gekozen. Dat is nummer zes. En ja, verder dat lot gewoon ergens in mijn slaapkamer neergelegd en eigenlijk nooit meer aan gedacht.

Toen dacht ik op een gegeven moment: hé, het is zondagavond 10.00 uur, die trekking is geweest. Denk: o, ik ga voor de gein gewoon eens even checken hoe, hoe dat werkt en of ik misschien wat gewonnen heb of niet. En toen lag ik in bed en nou, lot gepakt, op mijn telefoon gekeken en ik ging gewoon die hele prijslijst ging ik af met alle lotnummers. En toen dacht ik van: hé FO. Volgens mij begon mijn lot daar ook mee. Ik denk: pak hem er nou eens goed bij. En toen, ja, nog wat nummers die ik niet meer weet. En toen zag ik: hè? Dat is mijn lot volgens mij! En stond er een bedrag achter. Ik denk: zo, dat is wel anders dan € 10. Dus ik denk: ja, dit geloof ik niet helemaal. Ik ga nog een keer checken. En op een gegeven moment mijn lot invullen. Ongetwijfeld zal ik iets, ja, iets fout hebben ingevoerd of ik heb niet goed gekeken. Ik lag in bed, dus ik ben naar beneden, ja, soort van gerend, want ik woonde nog bij mijn ouders en die zaten buiten in de veranda. Ik zeg: ja, weet je, volgens mij heb ik dit bedrag gewonnen. Maar ja, kijken jullie ook even mee.

En die zeiden: ja, volgens mij klopt het wel. Dus toen kwam een beetje het besef van: oké, volgens mij is het toch wel echt gebeurd.

Het gevoel dat het mij gaf was: wauw, dit kan niet waar zijn. Maar ook… heel veel spanning gaf het ook. Wat gaat er ook veranderen? Wat gaat er gebeuren? Wat kan ik hier zo meteen mee kopen?

Dus er gingen heel veel gedachten door me heen en ik moest die dag erna ook vroeg werken in de supermarkt. Ik dacht ook van: ja, wat is er gisteravond gebeurd? En nu sta ik weer hier. Maar ook heel, heel blij. Je leven staat gewoon even kort op zijn kop zeg maar.

Kijk, al zou je de hoofdprijs winnen van de Staatsloterij of een andere loterij, dan zou je kunnen kiezen voor begeleiding. Maar dan heb je het wel echt over echt, ja, miljoenen. Dus nee, ik kreeg er geen begeleiding bij. En op zich dacht ik aan mijn ouders ook wel gewoon, ja, genoeg te hebben. Die zijn verstandig genoeg.

Mijn ouders zeiden van: het is wel verstandig om in deze periode, in deze tijd zeg maar, dat was in 2015, 2016, om een huis te kopen. De prijzen lagen laag en het is een goede investering. Toen mijn ouders daarover begonnen, toen dacht ik: ja, tja, waarom ook niet?

En hetzelfde met een auto. Ik had niet per se een auto nodig, maar het is wel handig, weet je, een autootje, dan kan je je wat makkelijker verplaatsen. En toen dacht ik: ja, dat is misschien ook wel zo, ja.

Dus ik ging sneller uit huis. Eigenlijk een tussenwoning, vijf minuten van mijn ouders. Ja, van binnen gewoon vijf slaapkamers, dus dat was iets te veel van het goed al. Een mooi tuintje… Ja, het was ook niet per se de meest gezellige buurt, maar ik dacht: dat is wel prima. Ik ben negentien, heb zo meteen een eigen huis voor mezelf. Dat hebben mijn leeftijdsgenoten niet, dus dat gaf ook wel een kick. Maar het was gewoon niet knus en het was gewoon te groot.

Ik ging ook op een andere plek werken. Dat was ook weer een nieuwe stap in een andere omgeving. Dus eigenlijk heel veel processen richting het volwassen worden, dat versnelde ineens. En achteraf gezien was ik daar eigenlijk helemaal niet klaar voor. En toen was ik denk ik negentien. Dat begon eigenlijk dat ik, ik denk een half jaar op mezelf woonde en, ja, me nog steeds eigenlijk niet, ja, goed voelde of niet goed in mijn vel zat. En dat leek voor de buitenwereld misschien wel zo, want ik ging op mezelf wonen, kocht een huis, een auto en nou lang leve de lol en het zag er op papier eigenlijk allemaal goed uit, maar dat was van binnen nog steeds niet, want ik had nog steeds dat gevoel van falen en keek negatief naar mezelf. En ja, ik had dus net best wel veel geld gewonnen. Waren gewoon niet de, de juiste ingrediënten om eigenlijk een hele gezonde goede start te maken, toen ik op mezelf ging wonen.

Ik heb sowieso een hele goeie groep met vrienden. Die heb ik ook gewoon diezelfde avond ook gewoon verteld van: goh, ja weet je, voor mij, uh, is dit de situatie. Ja, ik weet het ook nog niet helemaal zeker, maar…. En die reageerden gewoon… ja, heel verbaasd, maar ook dat ze het heel leuk vonden. En hoewel ik gewoon veel vrienden over de vloer had en ook een groot sociaal netwerk heb, voelde ik me wel gewoon heel eenzaam in het leven, in mijn gevoel.

Toen kwam ik in aanraking met cocaïne, op een feestje volgens mij. Dat gaf me toen wel een fijn gevoel. In ieder geval het gevoel dat ik wat zelfverzekerder was, en ik kon even dingen vergeten. En ja, toen dacht ik van: nou ja, dat kan ik zelf ook wel regelen. En dat nummer van een dealer, die had ik dan weer via via gekregen.

Het was een dinsdagavond, zeven uur, net na het eten en nu pak ik de drugs op tafel. En vanaf dat moment dacht ik van oké, ik voel me in één keer beter en sterker en zelfverzekerder. En ik kon de wereld weer aan. Ik denk: dit moet ik vasthouden, maar om dit vast te moeten houden, moet ik wel doorgaan met gebruiken. En dat voelt niet helemaal goed. Maar het moest. Ik kon niet anders.

Ja, toen ik dat eenmaal voor de eerste keer zelf gebruikte in mijn eigen huis…. Vanaf dat moment is het toen nooit meer gestopt.

Ik hield alles voor mezelf. Het ging eigenlijk altijd goed met me, terwijl het niet goed ging. Ik durfde me niet kwetsbaar op te stellen. Ik durfde niet om hulp te vragen. Ik schaamde me dat ik nu met de gordijnen dicht in mijn eentje zat te gebruiken. Ik voelde ook dat ik een bepaald imago moest hooghouden van: het moet allemaal goed gaan. Je hebt net een huis gekocht, je hebt een auto, dus hoezo gaat het slecht met jou? Dus dat voelde ik wel erg, die drang om dat hoog te houden.

Ik ben ook gewoon ontzettend verslavingsgevoelig, ben ik wel achter gekomen. En op een gegeven moment merkte ik: dit geeft mij niet meer de kick. Het vult niet meer alle leegtes op. Dus ik heb iets anders nodig of ik heb meer nodig. Dus ik denk: hé, ik ga toch weer dat gokken eens bekijken. En toen ben ik online gokken gaan ontdekken. En dat had ik jaren geleden wel eens een keertje gedaan, toen ik op voetbalwedstrijdjes ging gokken, en daarna eigenlijk bijna niet meer gedaan.

Dan was het vooral in de kroeg en zulke dingen. Maar toen heb ik het online gokken ontdekt.

De eerste storting online die ik deed. Ik denk wow, dit is echt een walhalla met online gokkasten, met roulette, met bingo, met, met, met pokeren, met Toto, met mensen die me begroeten bij de live casino. En vanaf dat moment was het eigenlijk hetzelfde gevoel als die eerste lijn met cocaïne.

Ik kon het heel anoniem doen. Niemand wist, aan de andere kant van de wereld of in Nederland die ook aan het gokken was op dat moment, dat ik aan het gokken was. Het voelde heel anoniem en heel veilig. Ik begon altijd met goede hoop de dag van: oké, nou, vandaag gaat het helemaal anders worden. Vandaag ga ik die jackpot winnen. En het gaf hetzelfde gevoel als met de fruitautomaat.

Weet je, de lichtjes, de winkansen, de geluiden, de kleurtjes, alles triggerde mij. En oneindig veel mogelijkheden om op oneindig veel verschillende manieren te kunnen gokken en nieuwe manieren van gokken te ontdekken.

En dan valt alle sociale controle weg. En die controle had ik juist op dat moment denk ik wel extra hard nodig. Omdat ik gewoon in een situatie zat waar ik én niet goed in mijn vel zat, dus met mezelf wel in de knoop zat. Ik was op een gegeven moment heel veel aan het pokeren. Daarna weer veel aan het rouletten, blackjacken… en als ik daar geen zin in had, dan ging ik gewoon naar een online fruitautomaat. Ik kon het overal, zeg maar, doen. Of ik nou op het werk was, op de wc of bij mijn ouders. Maar ook wat ik heel vaak heb gedaan, gewoon tijdens het autorijden. Gewoon in mijn telefoonstandaard gezet zeg maar. En dan gewoon ondertussen drukken, drukken, drukken. Gewoon even snel telefoon erbij, even een paar keer drukken en dan weer door.

Hoe ik mijn verslaving kon financieren was door het geld wat ik had gewonnen. Nou, daarnaast werkte ik ook gewoon natuurlijk. En ik stapte op een gegeven moment over van de cocaïne naar de speed. Ik weet niet hoe dat vandaag de dag is, maar dat scheelde best wel veel geld en dat was meer…. Ik werd van cocaïne ontzettend paranoïde. Ik weet nog dat ik echt nachten door mijn brievenbus keek van: staat er iemand voor de deur? En denk oh nee, er staat niemand. Ging ik weer zitten. Een minuut later stond ik weer op en weer kijken. Staat er iemand? Een minuut later weer een rondje om mijn huis lopen, want ik hoorde ergens geritsel in de tuin. Dus ik werd helemaal paranoïde zeg maar van de cocaïne, dus dat gaf me eigenlijk niet meer echt een fijn gevoel. Dus toen ben ik overgestapt naar de speed en toen dacht ik, dit is veel chiller. Ik voel me veel wakkerder ook en het was ook goedkoper, dus daarom. Dat scheelde geld.

Ja, weet je, ik won ook wel eens dan met één draai of met één gokje won je ook wel eens weer € 5.000 of € 10.000 euro, dus dan kon je ook wel weer even toe. Maar ja, uiteindelijk ging het geld natuurlijk op en op.

In het begin van mijn verslaving, in die periode, heeft niemand het door. Ik kon het heel goed verbloemen en mensen verwachten het ook niet, zeg maar. Het leek allemaal goed te gaan. Eigen huis, baan en auto en veel vrienden en gezelligheid. En ik was overal nog aanwezig. Maar waar, denk ik, een omslagpunt zat, dat was denk ik na een jaar of vier, dat ik steeds meer ging isoleren.

Dus ik was steeds minder aanwezig met vrienden. Ik nodigde ze ook steeds minder uit, want eigenlijk was altijd alles bij mij. Excuses verzinnen om niet naar een verjaardag te gaan. Gewoon steeds minder zichtbaar. En toen kregen mensen wel: ‘gaat het wel goed?’, weet je wel. Dat vroegen ze ook wel. Gaat het wel goed met je? Dan zei ik: nou, ja, het gaat wel goed, maar ik merk dat ik gewoon mentaal er even wat minder in zit. Er komt best wel veel op me af en ik doe even een tandje rustiger aan. Dat accepteerden ze ook wel. Denk ik ja, mooi, weet je. Voor de komende periode heb ik ze weer afgewenteld. Maar op een gegeven moment was ik nooit meer ergens aanwezig en was ik echt alleen nog maar in mijn eigen huis. En zagen ze ook wel dat ik er gewoon anders uit begon te zien. Gewoon grauwer, meer wallen. En als ik dan bij vrienden was of met vrienden was, stelde ik altijd voor om te gebruiken, zeg maar. Dat deden we af en toe wel eens in groepsverband, maar ik wilde het gewoon iedere keer doen, dus daar maakten ze zich wel zorgen over.

Dus op een gegeven moment heb ik wel berichten gehad en ook gesprekken gevoerd met vrienden die zeiden van: uhm, ja, volgens mij gaat het helemaal niet goed met je. Ik maak me wel zorgen over dat je zoveel gebruikt en we zien je ook nooit meer. En ik wentelde dat altijd een beetje af van: ja, weet je, met mij gaat het prima hoor, maar, uh, misschien gaat het met jezelf niet goed.

Ik werd ook een beetje feller, weet je wel. Een beetje meer in de aanval. Ik voelde me ook gewoon een soort van betrapt, zeg maar. Dat zij… ze hebben door wat ik aan het doen ben en ze hebben door dat het niet goed gaat. Maar ik wil daar nog niet aan toegeven. Of ik durfde daar niet aan toe te geven.

Ik heb een periode gehad toen ik al echt in actieve verslaving was en dat op dagelijkse basis was dat ik kon functioneren op werk. Ik had ook een aantal regels met mezelf afgesproken. Dat was één: Nooit stelen van vrienden of familie of van mijn baan. En: mijn werk mag niet lijden onder mijn verslaving. En dat heb ik heel lang volgehouden. Toch wel een jaar of vier, vijf. Toen werd ik op een gegeven moment bedrijfsleider van een supermarkt. En ja, ik snapte er helemaal niks van, want het ging helemaal niet goed met mij. Maar toch promoveren ze mij.

Ik heb wel, ook op mijn werk, wel gebruikt en natuurlijk gegokt, maar niet dusdanig dat ik helemaal omviel. Ik kon wel functioneren, maar wat ik wel had, dat is als ik op het werk was en ik wist: over een uur ga ik naar huis, dan zei ik al wel vast tegen de dealer van joh, kan je zorgen dat er over een uur, weet ik veel, drie gram speed of cocaïne in mijn brievenbus is en dan betaal ik morgen wel. Zodra ik dus thuiskwam, dan lag er meteen wel wat klaar.

Maar op een gegeven moment was dat ook niet meer houdbaar. Ik liet gedrag zien, zeg maar, wat ik nooit liet zien. Ik kwam opeens op de meest rare momenten te laat of kwam ik niet opdagen op werk. Ik zag er fysiek totaal niet gezond uit. Bloedneuzen tijdens het werken.

Wij verkochten ook internet-tegoeden in de supermarkt en dat doen ze nog steeds. Dat zijn pay safe cards. Dat is bijvoorbeeld een pay safe card van € 50.

Zie het als een soort… Je koopt beltegoed. Dat waardeer je op, op je telefoon. Dit is internet-tegoed en dat kan je bijvoorbeeld gebruiken om te storten bij online casino’s. Dus wat ik deed: ik scande zo’n pay safe card van € 50 bijvoorbeeld. Ik sloeg hem dan af als contant en deed de lade dicht. Dus volgens het systeem was hij contant afgerekend, maar er zat eigenlijk geen geld in de la. Dus aan het eind van de dag zou dat wel een kasverschil opleveren van € 50. Dus wat ik dan deed was bijvoorbeeld een doos wijn scannen als retour, en dan bedrag € 50, zodat het kasverschil zo weer was, nul. Alleen ja kijk, dat kan je één keer doen en misschien twee keer, maar continu als ik terugkwam in het systeem, zagen ze alleen maar verdachte transacties zeg maar.

En toen is er een onderzoek ingesteld van een maand of vijf, zes. Uiteindelijk werd ik gebeld van joh, kan je even naar het hoofdkantoor komen. En toen dacht ik van oké, ja, ik ga ontslagen worden.

Ik ging daar met een dubbel gevoel heen. Heel relaxed eigenlijk van: ik weet precies wat er gaat gebeuren nu. Maar ook dubbel, want ik ga ook heel veel mensen teleurstellen.

Dus toen, ja, leed mijn werk er wel onder. Had ik die beloftes die ik had, met mezelf, had ik verbroken.

Mijn geld ging steeds meer op en op en op en op een gegeven moment stond ik echt wel met mijn rug tegen de muur. Bij ook een dealer die wat geld van me kreeg. ‘Ik moet vanavond, weet ik, wat was het, duizend euro betalen aan een dealer, anders, ja, wordt hij wel boos’. En dat was voor mij het moment om eigenlijk hulp te gaan zoeken en vragen.

En dat heb ik eerst gedaan bij een van mijn beste vrienden. Nou ja, joh, dit is de situatie. Ik ben zwaar verslaafd. Ik moet voor vanavond dit betalen. Ik weet het niet meer. Ik wil stoppen…

En nou, die wist ook niet wat hem overkwam en die zei: oké, ik schrik enorm, maar ik weet ook even niet wat ik moet zeggen nu. Maar, het eerste wat ik wel wil dat je gaat doen is dat je nu je ouders op de hoogte gaat stellen. Zorg dat je dat doet voor vanavond zeven uur en anders doe ik het. Toen dacht ik: oké, ja, dat heb ik ook wel… dit heb ik wel nodig.

Toen ben ik naar mijn ouders gaan rijden. Dat is vijf minuutjes rijden. Die voelden al heel lang van: d-d-er gaat iets niet goed met hem, maar we weten niet precies wat.

Ik kwam binnen en mijn moeder zat op de bank en die zag meteen: dit zit niet goed. Ik zeg: ja, het gaat helemaal niet goed. Ik heb er één groot zooitje van gemaakt. Ik weet niet meer hoe ik moet leven. Ik moet de dealer betalen, nou, van alles en nog wat kwam eruit. Ja, ik heb… ik ben gewoon zwaar verslaafd aan gokken en drugs.

Het was niet per se een hele grote verrassing voor mijn ouders. Die voelden al heel lang van: er gaat iets niet goed met hem, maar we weten niet precies wat.  Dat gaf wel heel veel opluchting eigenlijk, dat moment, want toen viel er echt een last van mijn schouders. Ik hoefde het niet meer alleen te dragen.

Nu had ik drie mensen die ik enorm vertrouw en dat ik weet dat die mij altijd zullen steunen. Die, ja, met me mee konden denken en het mee konden dragen en er voor mij konden zijn.

‘Maar ik moet vanavond, moet ik wel die jongen betalen, dus dat gaan we even doen’. Mijn moeder ging mee. Dus die jongen betaald. En we rijden terug. Ik neem even afscheid van mijn ouders, want ik ging weer richting mijn eigen huis en onderweg naar mijn eigen huis bel ik die jongen weer.

Ik zeg: yo, heb je niet even wat speed wat je kan brengen? Dat was voor mij dus een manier om alles om me heen te vergeten. Alle negativiteit en alle problemen en alle emoties en alle gevoelens, om dat te laten voor wat het is en alleen maar te focussen op het druggen en op het geld inzetten.

Ik was heel bang voor emoties omdat ik, ja, niet wist hoe daarmee om te gaan. Dat misschien ook niet zo goed heb geleerd, zeg maar, om daarmee om te gaan. En ik dacht dat het alleen maar goed mocht gaan in het leven. En dat imago had ik ook voor mezelf geschetst van: ja, deze jongen die kan niet…. daar kan het niet slecht mee gaan.

En ook, ja, gewoon de angst en onzekerheid om je wel kwetsbaar op te stellen van: oké, stel ik doe dat, wat gaat er dan gebeuren? Het makkelijkste was dan gewoon om… ja, om dat weg te gebruiken of weg te gokken en maar te doen alsof alles goed ging. En dan keek ik weleens in de spiegel. Denk ik: jeetje mina, weet je, de korsten coke zitten onder je neus, je hebt overal bloed, je draagt al weet ik veel hoeveel dagen dezelfde kleding. Het huis is een rommeltje… ik kom niet meer buiten. Ja, het is gewoon een hele, ja, verdrietige en trieste situatie. Niet een soort zelfmedelijden, maar wel, ja, gewoon heel verdrietig.

Maar ja, om die gevoelens weer tegen te gaan… Dat waren geen leuke gevoelens, die wilde ik niet lang bij me dragen. Ja, de enige manier om dat tegen te gaan is om weer een goede lijn cocaïne te snuiven of weer wat geld te storten op een gok-site. En diezelfde avond ben ik gewoon weer begonnen en ja, was ik eigenlijk alles vergeten wat ik een half uur daarvoor heb gezegd tegen mijn ouders.

En dat kwam op een gegeven moment weer boven tafel, een paar dagen later. En toen hebben we besloten, samen, van: oké, nee, jij gaat niet meer terug naar dat huis, jij gaat nu eerst de komende twee weken blijf je bij ons, gewoon weer in het veilige nest. In de komende twee weken ga jij gewoon tot rust komen. En dat is denk ik twee weken inderdaad wel goed gegaan qua gebruik en gokken. Maar daarna begon de verslaving toch weer op te spelen en begin ik weer, ja, excuses te verzinnen om naar mijn huis te gaan… Ik begon gewoon bij mijn ouders te gebruiken, dus ze vonden op een gegeven moment de cocaïne langs mijn bed en in mijn bed. Ik bleef door gokken tot… nou, we uiteindelijk de keuze hadden gemaakt van, nou oké, misschien moet je niet meer je eigen geld beheren. Dat gaan we gewoon nu allemaal overstorten naar ons, want we hadden het huis inmiddels verkocht.

Ik had inmiddels dus geen baan meer en niet echt inkomen. Dus ja, ik moest continu smoesjes verzinnen of eigenlijk een soort van bedelen bij mijn ouders om mijn eigen geld te krijgen.

En dat ging eigenlijk steeds, ja, met steeds meer agressie zeg maar. En steeds meer leugens. Een beetje, ja, ‘ik heb geld nodig voor de kapper’ en, nou ja, dan kwam ik thuis, dan ben ik helemaal niet naar de kapper geweest. Ik had twee telefoons en ik wist dat bij één telefoon mijn iPhonescherm kapot was. Dus die liet ik zien: ‘ja, ik moet mijn scherm vervangen, zie je? Want hij is gevallen’. Terwijl ja, die telefoon had ik al drie jaar niet meer in gebruik. Dus ik ging continu dingen verzinnen.

Toen ben ik een paar keer uit huis gezet. Dus toen ben ik in mijn auto en in hotels, was ik een beetje gaan zwerven. Ik zei: prima dat jullie mij het huis uit willen zetten. Ik zeg: maar ja, dan wil ik wel € 5.000 mee om even te overbruggen. Nou ja, dat kreeg ik dan mee. En dan diezelfde avond was het op. Toen moest ik weer met hangende pootjes terug naar huis. En die dag erna kreeg ik weer echt enorme ruzie en weer… werd ik weer uit huis gezet.

En toen kreeg ik ineens een belletje van de kliniek. Want mijn moeder had inmiddels contact opgenomen met wat instanties, met wat mensen. En die belden me op van ‘nou ik heb wat vragen en het is aan jou om ja of nee te zeggen, maar probeer eerlijk te zijn’. En die vroeg van: nou goh, wanneer heb je voor het laatst gebruikt? Ik zeg: nou, dat is echt al weken geleden. En toen vroeg hij me: wanneer heb je voor het laatst gegokt? Ik zeg: nou, dat is echt ook wel minstens twee weken geleden. En toen moest diegene wel lachen en die zei: weet je, ik ben zelf ook dertig jaar verslaafd geweest, je kan gewoon eerlijk tegen me zijn. Dus ik zei: oké, nou weet je, ik heb net nog gebruikt en ik ben eigenlijk nu nog aan het gokken.

Vanaf dat moment voelde het als een soort, een soort gelijkwaardig… Iemand begrijpt me, iemand heeft hetzelfde meegemaakt. Dus toen heb ik ook ja gezegd tegen het traject, maar wel op één voorwaarde: dat ik wel naar het buitenland wilde, want ik zag het niet zitten om naar Amsterdam te gaan en gewoon in mijn eigen omgeving te blijven. Dat, ja, dat, dat zou niet voor mij werken. Dus toen ben ik geaccepteerd voor een kliniek in Schotland. Toen zat ik dus nog in een hotel ergens in Friesland. En toen ben ik thuisgekomen van, nou weet je, over een week of zes, zeven kan ik naar Schotland en tot die tijd moeten we het gewoon met elkaar doen.

En toen hadden mijn ouders ook zoiets van: ja, weet je, in de komende zes, zeven weken gaan wij hem niet veranderen. Hij zal niet ineens stoppen met gebruiken. Dus we gingen wat soepeler met elkaar om. Ze wisten heus wel dat ik nog aan het gebruiken was, aan het gokken was, maar ze accepteerden het ‘een soort van’, wetende dat hij over zes weken voor langere tijd weggaat.

Ik heb alleen nog maar lieve, zorgzame, hele goede professionals leren kennen in mijn herstel. En ik weet zeker dat die overal zijn. Maar je moet het wel echt zelf oppakken ook.

Daarna nog een jaar dus in een soort begeleid wonen gezeten met begeleiding. En daarna nog nabehandeling gevolgd en daarna nog een zelfbeeldgroep, een andere therapie zeg maar gevolgd. Dus heel veel aan mezelf gewerkt ook

Vanaf dat moment begon mijn herstel echt de goede kant op te gaan.

Ik ben nu 32 jaar oud. Ik ben nog steeds clean van gokken, middelen, alcohol, alles. Toen ik eenmaal al wat verder was in mijn herstel, besloten om andere keuzes te maken in mijn carrière. Ik deed wat vrijwilligerswerk met eenzame ouderen, bij de voedselbank, bij een kliniek. En toen: hé, het sociale werk, dat lijkt me heel leuk. Toen de keuze gemaakt om weer een opleiding te gaan starten. Dus deeltijd hbo social work erbij en gaan werken in de zorg, in de psychiatrie.

Ik heb gewoon een hele leuke baan waar ik ook heel veel plezier en voldoening uit haal.  Ik ben gewoon heel gelukkig met het leven wat ik nu heb. Heel stabiel. Hele lieve vriendin. We krijgen binnenkort een hondje. Mijn studie rond ik bijna af dit jaar. Met mijn familie gaat het gewoon super goed. Ook de band zeg maar is echt nou ja, honderd, tweehonderd keer verbeterd sinds ik in de kliniek ben geweest.

Dat verslavingsgen, dat zal nooit weggaan. Alleen het is nu niet zo actief en ik heb het nu onder controle. En ik denk ook dat ik gewoon heel veel zelfontwikkeling, dat ik daarin heel, heel erg heb geïnvesteerd. En dat ik nu wèl praat over als ik een nare dag heb gehad of me niet lekker in mijn vel zit, in plaats van dat ik alles opkrop en alles zelf draag.

Ik ga ook nog steeds iedere maandag naar meeting, een Gamblers Anonymous meeting of naar de Cocaine Anonymous meeting.  Net hetzelfde als AA. Om met zeg maar gelijkgestemden te praten over gokken of over middelen. Dat helpt mij ook gewoon om bewust te blijven van het feit van waar ik vandaan kom, maar ook niet meer waar ik niet… waar ik heen wil, zeg maar.

Wat ik zou willen toevoegen of willen meegeven aan… ja, mensen die misschien nog in een situatie zitten waar ik ooit in zat: het voelt heel alleen, maar je bent niet alleen. Ik denk dat het heel krachtig is om iets te delen, om hulp te vragen. Je bent geen looser, of je bent niet aan het falen.

Ik denk dat ik wel het geluk heb gehad dat ik wel een groot sociaal vangnet heb. Die stap die mijn ouders dan voor mij hadden gezet, dat had ik gewoon nodig. En ik besef ook wel dat niet iedereen, ja, dat geluk heeft. Ik denk wel dat er altijd wel iemand te vinden is die ja, klaarstaat om dat steuntje te geven. En je bent ook niet alleen, weet je. Er zijn heel veel herstellende medeverslaafden met je.

En ik denk, samen maakt het echt een stuk draaglijker dan alles alleen op te willen lossen.