Luca probeert op te gaan in de massa, maar voelt dat dat steeds minder goed lukt.
Zichtbaar worden blijkt onvermijdelijk.
Mocht je na het luisteren meer over het onderwerp willen weten: Luca publiceerde half maart 2026 een boek over de emancipatie van en weerstand op trans personen. Het heet “Het is misschien even wennen (maar je kunt me niet ontkennen)” en is online te bestellen en verkrijgbaar bij diverse boekhandels.
Credits
Regie: Annegriet Wietsma
Montage: Nola Zeegers en Lotteke Boogert
Eindredactie: Valentine van der Lande
Fine edit, sounddesign en muziek: Rik Rensen, Jonathan Steetskamp en Jos Jansen (Big Orange)
Jouw rating op luisterplatforms helpt ons om meer luisteraars te bereiken. En meer luisteraars zorgt ervoor dat we meer afleveringen kunnen maken!
Mijn naam zou Luca kunnen zijn. Er zijn mensen die vinden dat iemand zoals ik walgelijk is, gestoord en niet mag bestaan. Ik vind dat moeilijk en pijnlijk, maar ik trek me er steeds minder van aan. Al heb ik daar ook nog wel een weg in te gaan.
Dit is mijn verhaal.
Ik studeer in het dagelijks leven dramatherapie in Gent. Ik woon in Antwerpen. Ik ben geboren in een gezin met een vader en een moeder en een vier jaar oudere zus. Altijd na school ben ik buiten en dan doen we blikje trap of stoepranden, boomballen, stand in de mand…. En ik hou van knutselen: dingen met blokken of K’nex of ander soort constructiedingen. Ik teken heel vaak mijn gezin later en dan verzin ik allemaal namen voor alle kinderen. Ik speel ook met poppen en met barbies. Ik heb een poppenhuis waarin je dan een slaapkamer kan maken en een keuken. En ik ben altijd vooral heel erg bezig met het huis te maken… en hoe die zich allemaal daarin bevinden. En alle kleren die de barbies aan kunnen trekken en de haren te kammen of te vlechten.
Ik denk dat ik me niet zo bewust ben van dat ik een jongen of een meisje ben, behalve dat daar sommige dingen bij komen. Dat soms kinderen mij wel eens vragen van, huh, ben je een jongetje of een meisje? Kinderen vragen dat denk ik omdat ik kort haar heb en een beetje jongenskleren draag. Dus dat het niet direct te zien is. Maar ik heb bijvoorbeeld een soort Spaanse jurk, rood met zwarte stippen, en sliertjes aan de hals, en een soort pofmouwtjes. En die vind ik echt prachtig. En die doe ik bij elke gelegenheid waar ik de kans toe heb, aan. En dan ben ik wel duidelijk een meisje, in andere ogen, dus het wisselt wel hoe ik eruit zie, denk ik. Maar ik voel me sowieso, ook los van meisje of jongen zijn, een beetje anders dan de andere kinderen op school.
Wanneer ik op de middelbare school terechtkom, merk ik dat ik in mezelf eigenlijk een beetje heb voorgenomen om er sowieso bij te gaan horen en vrienden te gaan maken. En niet te veel anders te zijn dan anderen.
Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik me anders voel. Maar ik voel wel dat er iets mis met mij is. En dat ik er alles aan moet doen dat andere mensen dat niet weten en dat mensen mij zien als een normaal mens en dat mensen mij waarderen en dat ik dus een soort gevoel heb door de mand te kunnen vallen, maar ik weet niet precies waarmee, maar ik moet mijn best doen om dat niet te doen.
Ik kijk eigenlijk heel erg hoe andere mensen dingen doen. En dan proberen te zijn waar mensen positief over praten of waar de mensen waar ik bij wil horen… Hoe die doen en zijn en kleden, dat probeer ik dan maar ook te doen.
Het lijkt erop alsof andere kinderen precies weten hoe je met elkaar omgaat en wanneer je dan leuk bent. Alsof dat gewoon vanzelfsprekend is. Bijvoorbeeld waar je van houdt, van muziek of een acteur: oh ja, die moet je aantrekkelijk vinden. Of een jongen uit de klas of een jongen van vijf klassen hoger… ja, die moet je leuk vinden of zo.
Of discussiëren over… …oh nee, maar die andere is knapper. Dus dat ik daarin wel voel van: zij weten iets en ik moet dat zo goed mogelijk nadoen, maar tegelijkertijd moet het ook niet opvallen dat ik het nadoe. Want ja, dan zien ze mij als een nep iemand.
Ik had heel veel moeite met mijn lichaam en hoe dat zich ontwikkelde. Eerst groei je gewoon in de lengte en word je iemand die je graag wil zijn. Of tenminste hoe ik graag wilde zijn, want ik wilde altijd groot worden. Dus dan word je groot en dan is dat fijn. Maar ineens groei je niet meer in de lengte, maar worden je heupen breder en krijg je borsten en ik kreeg ook pukkels en ineens was mijn lichaam heel erg aan het veranderen in een vorm die ik, nou ja, sowieso niet kende, maar ook niet echt wilde kennen.
Ik keek heel erg naar wat dan ook het schoonheidsideaal is en ik merkte toen ik een beugel kreeg. Toen kon ik twee weken of zo best wel moeilijk eten. Want ik had ook een soort kaakoperatie daarbij. En toen was ik een beetje afgevallen en daar kreeg ik heel veel complimenten op. En dat was ook eigenlijk het eerst dat ik zo positieve dingen hoorde over mijn uiterlijk. En toen voelde ik dus van, oh dat zou eigenlijk wel iets kunnen zijn waar ik goed in kan worden. En waar mensen positiever over mij zouden zijn.
Eerst begon het dus met minder eten en gezonder eten. Maar het werd steeds meer ook een soort houvast in allerlei dingen die gaande waren in mijn leven waar ik geen grip op had. En dan was het heel fijn om te weten: oké ik heb nu tachtig calorieën gegeten, dan heb ik straks nog honderd voor die maaltijd. Dat was een heel duidelijk soort plan wat ik dan kon hebben. Dus een soort combinatie van controle en ergens goed in worden. Maar dat nam dus wel steeds naardere vormen aan. Dat het dus gewoon niet meer gezond eten was, maar proberen steeds minder. En op een gegeven moment dat ik ook wel voelde ergens van… het gaat de verkeerde kant op. Of dit is misschien ook juist niet meer wat mensen mooi vinden. Want ik merkte dus dat mijn borsten ook veel kleiner waren en mijn kont veel platter en dat ik dus ook dacht van oh, maar dan vinden mensen mij niet meer een mooie vrouw, dus dat moet eigenlijk juist wel groter, want ik moet wel nog lukken als vrouw, maar tegelijkertijd wel dun, want dat is iets goed. En daar kwam ik dus wel een beetje in conflict mee. En sowieso kwam ik er in conflict mee omdat ik eigenlijk ook heel moeilijk meeging naar feestjes of middagen nog samen iets ergens eten of zo. Omdat ik dan dacht, oh nee, dan moet ik eten, dus dat ga ik niet doen. Maar het allerbelangrijkste in alles was juist dat mensen mij nog oké vonden en bij mij bleven. En toen merkte ik dus van, ik ben dat nu juist aan het verliezen. En ook omdat ik veel moeier was, kon ik gewoon niet meer de persoon zijn die ik eigenlijk wilde zijn. Dus toen heb ik daar wel hulp bij gevraagd.
Ik weet niet zo goed of het groeien van borsten en heupen echt een aanleiding is geweest voor het stoppen met eten. Omdat ik toen dus op dat moment niet bewust heb gedacht: ik wil geen borsten of ik wil geen heupen. Want ik was toen nog bezig met: ik wil lukken als vrouw En ik…
Ja, in de klas en op school krijgen vriendinnen wel vriendjes, of die zijn verliefd op iemand. Maar ik voel dat niet echt zo. Of soms denk ik wel dat ik het voel maar ik moet daar wel mijn best voor doen. Of ik ben op een gegeven moment wel verliefd op een jongen op school, maar ik heb eigenlijk geen enkele neiging om met hem te praten, laat staan dat we elkaar zouden aanraken op verschillende manieren. Maar ik vind het wel heel fijn dat ik eindelijk verliefd ben op iemand. En daar ook met anderen over kan praten. Maar ik zie er wel heel erg tegenop om te moeten zoenen of seks te moeten hebben. Terwijl andere mensen dus daar wel zin in lijken te hebben. Waarin ik dus ook gewoon merk dat er iets fout is bij mij.
Ik heb uiteindelijk na de eindexamens, dus toen ik zeventien was, heb ik voor het eerst gezoend met een jongen op een feestje die ik niet kende. En ik was heel blij dat het dus gelukt was om op mijn zeventiende voor het eerst gezoend te hebben. Maar er is nog een mijlpaal en dat is voor het eerst met iemand naar bed zijn geweest. En die moet ik toch ook wel een keer op tijd halen. En ik merk ook wel dat er mensen zijn die geïnteresseerd in mij zijn en dat geeft me heel veel bevestiging die ik tot dan toe ook wel miste of zo.
Dus ik dacht, ah, er klopt toch iets aan mij, want blijkbaar voelen mensen zich tot mij aangetrokken. Dus ging ik daar eigenlijk heel erg in mee, omdat ik dacht van, oké zo gaat het misschien toch nog lukken. Maar ik was daar ook eigenlijk op het moment zelf niet aanwezig met mijn lichaam. Ik voelde niet: oh, ik vind het eigenlijk prettig om op deze manier aangeraakt te worden. Ik was meer gewoon bezig om het te volbrengen eigenlijk. En om iemand te zijn die iemand anders aantrekkelijk vindt.
Dat allemaal gecombineerd maakt gewoon dat mijn hoofd een veel veiligere plek is. En ik gewoon doe alsof ik alleen dat ben. Ik ben gewoon een zwevend hoofd. En dat lichaam moet er nou eenmaal bij. Maar ja, ik doe gewoon zoveel mogelijk of ik alleen dat hoofd ben.
In 2020 heb ik wel op Instagram al wel eens iemand gezien die non-binair was. Als je non-binair bent, dan voel je je niet thuis bij man of vrouw En die tweedeling is dus binair. Dus als je je niet thuis voelt in die tweedeling, dan ben je non-binair.
Het gaat niet om rolpatronen of zo. Het gaat meer om een diep gevoel binnenin.
Ik voelde heel erg van, je kan dat toch niet zomaar kiezen? Het is of man of vrouw, daar moet je aan voldoen en je kan toch niet zelf bepalen dat je je daar niks van aantrekt en dat je daarbuiten stapt?
Ja, ik werd daar zelfs gewoon een beetje bozig op of zo. En heb me dat toen dus ook niet aangetrokken als, ah hé, daar herken ik me eigenlijk wel in. Op een moment dat ik dus achter het termen als non-binair kom en transgender, gaat het wel met horten stoten of zo. Omdat ik er ook niet aan toe wil geven en het ook heel erg vind als ik dat zou zijn.
Transgender is denk ik: als je op een manier voelt dat het lichaam waarmee je geboren bent en wat zich op een natuurlijke manier heeft ontwikkeld… Ja, mensen zeggen altijd: je bent in het verkeerde lichaam geboren. Maar ik vond dat zelf een heel moeilijke uitdrukking, omdat ik juist wilde voelen dat mijn lichaam ook gewoon goed is.
Maar je voelt je op een manier niet thuis in je lichaam en je gaat daar wel of niet verandering in aanbrengen door bijvoorbeeld een operatie of hormonen, om eigenlijk te zorgen dat je je hopelijk meer thuis zal voelen
Aan het eind van 2020 kreeg ik een hersenschudding en toen werd ik eigenlijk gedwongen om op bed te liggen en geen enkele afleiding, want eigenlijk zelf denken was al te pijnlijk. En op dat moment had ik eigenlijk geen kracht meer om de deur tegen te houden waarachter allerlei dingen rond gender lagen.
En omdat ik die kracht niet meer had om die deur dicht te houdenen die afleiding niet meer had, viel die deur open. En moest ik ineens iets daarmee. En ja, ging er eigenlijk echt een hele wereld voor me open.
En ik vond dat supereng. Want het voelde ook als, kan ik dan nog wel terug? Want ik weet eigenlijk niet of ik deze ruimte in mag. En ik weet ook niet of ik erin wil, want wat gaan andere mensen dan van mij denken? Maar toch wil ik er wel in. En kan ik ook eigenlijk niet meer iets anders dan dat.
Ik voel eigenlijk niet per se blijdschap nog of bevrijding. Ik voel meer chaos en alles wordt ineens een vraagteken. Het belangrijkste overlevingsdoel als mens, is naast eten en drinken, of de groep jou aanvaardt en of je erbij hoort en veilig bent met andere mensen. En als je eigenlijk voelt dat dat geen vanzelfsprekendheid is… is dat denk ik je grootste zorg.
Ja, dat het echt… echt voelt alsof je in gevaar bent. Ook al zit ik in een heel progressieve omgeving, heel open, tolerant, toch voel ik dat gevaar.
Ik denk dat ik merkte dat ik niet anders kon dan toegeven aan dat er dus iets anders was aan mij. En dat ik dat moest gaan communiceren of daarvoor op moest gaan komen. Omdat ik echt merkte: maar anders hou ik het leven niet meer vol. Dus dat het niet meer was altijd van, oké hoe lukt het leven mij? En er kwam ook wel een soort vuur. Vooral omdat ik ook veel mensen begon te volgen die ook non-binair en transgender waren. En dat ik bijvoorbeeld zag hoe zij lijden onder bepaalde wetten ,discriminatie, het niet gebruiken van de juiste voornaamwoorden, of de zorg die niet toegankelijk is. En dat ik, denk ik, via die anderen het ook makkelijker vond om voor mezelf op te gaan komen.
Ik baalde heel erg van het besef dat de woorden non-binair en transgender op mij zouden slaan. Het heeft ook een tijd gekost voordat ik die woorden aan mezelf kon geven, voor ik daar ook zeker genoeg over was.
Het voelde dus echt als het toegeven van een fout te zijn. En dat ik soort van moest accepteren dat dat zo was. Ik zocht zelf in de tijd dat ik dus eigenlijk ruimte gaf aan alles wat er in mij zat en dat ik ging kijken van: oké wat ben ik eigenlijk en wat ga ik daarvan toestaan?
Toen wist ik ook nog niet zo goed van, oké ben ik dan misschien een transman? Ben ik dus non-binair, waarvan ik niet echt nog wist wat dat precies was. Maar wat ik wel wist was dat, als ik mijn ogen dicht zou doen en me eigenlijk zou voelen hoe ik dat zelf voel, dan zou dat een jongenslichaam zijn.
Ik heb uiteindelijk een borstverwijderende operatie laten uitvoeren. Om mijn borsten te laten verwijderen. Daar heb ik vijf jaar lang op moeten wachten. En als het zou kunnen, zou ik mijn lichaam rechter maken, zeg maar mijn heupen rechter en zou ik mijn geslacht veranderen. Maar bijvoorbeeld, ja, je heupen kan je gewoon niet meer aanpassen en geslachtsverandering is van het vrouwelijk geslacht naar het mannelijk geslacht wel echt heel moeilijk en heel veel complicaties. En eigenlijk moet je dan ook wel testosteron gebruiken of wat ik er tot nu toe zelf van weet. Dus dat zie ik niet echt als een mogelijkheid.
Ja, het is heel moeilijk om zeker te weten dat je iets wil wat je nog niet kan ervaren hoe het dan zal zijn als je dat gaat hebben. Dus heb ik eigenlijk genoegen genomen met: ik weet het zeker genoeg. Omdat ik echt voelde: dit hou ik niet langer vol hoe dit is. Ik word hier heel ongelukkig van als die borsten er wel zijn. En ik ga daardoor intimiteit met anderen uit de weg, en ik voel dat als dat platter is, dat ik daar wel voor open zou staan.
Ik ben eind juli van dit jaar geopereerd. Ik heb wel vlak voordat ik de operatiezaal ging, nog mijn hand op mijn borsten gelegd. Als een soort afscheid nemen of zo. Want ik dacht, ik kan dit nooit meer gaan voelen hoe dit voelt. Maar ik mis er niks mee.
Wanneer ik uit de operatie kom, duurt het even voordat ik kan gaan zitten en zelf naar de wc kan. Maar op het moment dat ik naar de wc ga, kan ik mezelf in de spiegel voor het eerst zien.
Met een platte borstkas. Dus ik had me daar heel veel voorstellingen van gemaakt. Maar op het moment dat ik in die spiegel kijk, is eigenlijk het enige dat ik zie dat mijn mond en mijn gezicht voor een deel is opgezwollen. Omdat, door de beademingsbuis, dat lag blijkbaar verkeerd en daardoor was mijn gezicht een beetje opgezwollen, dus ik was daardoor afgeleid. Ik zei: wow, wow, ik heb echt een heel dikke lip! Huh? En ik was eigenlijk een soort van vergeten om naar beneden te kijken. En dan zei mijn vader: ja, en je borstkas dan? Je borstkas! En toen keek ik dus naar beneden. En toen: oohhh!! Wow!! He??
En ja, vanaf dat moment kon ik natuurlijk alleen nog maar daar naar kijken.
Het was ook even helemaal wennen om ineens een platte voorkant te zien. Omdat ik eigenlijk gewend was dat: je rug is plat en de voorkant heeft borsten. Dus op het moment dat de voorkant plat was, voelde het ineens alsof mijn rug aan de voorkant zat. Alsof je bij een barby-pop het hoofdje omdraait en gewoon aan de verkeerde kant zit. Dus het voelde ook niet meteen helemaal juist of zo, omdat ik echt dacht, hè, hoe zit dit nu? Maar al vrij snel wel. En dat ik dus dacht, wow, oké dus dit kan. En echt heel plat. Ik was ook echt verbaasd hoe plat dat dan is. En hoezeer dat dan ook gewoon lijkt in hoe ik het in mijn hoofd heb.
Maar ik voelde eigenlijk dat het veel meer wennen was om borsten te hebben. Dat ik daar eigenlijk altijd aan moest blijven wennen. En zodra ik geen borsten meer had, ik niet meer hoefde te wennen. Want eigenlijk elk kledingstuk nadien, ik heb nog niet alle kledingstukken aangehad omdat het daarna vrij snel winter werd, maar ik kijk er heel erg naar uit om allerlei t-shirts die ik heb, aan te trekken en dan dus te zien van: wow, hè? Dit staat ineens anders. En hoe ik het wil. En zeker streepjes, ik heb nu ook een streepsjestrui aan. En ik had ook al best veel dingen met streepjes, maar ik vond dat heel stom altijd, dat daarmee de heuvels die je hebt, extra benadrukt… of ja, je ziet gewoon dat het heuvels zijn, in die streepjes. En het was echt mijn droom dat die streepjes recht zouden zijn. En nuk ja, wil ik eigenlijk het liefst elke dag strepen dragen omdat je dan gewoon ziet dat die strepen recht zijn.
Ik heb eigenlijk sinds ik de hele ontdekkingen heb gedaan en een soort van acceptatie van non-binair te zijn en transgender te zijn, nog geen liefdes- of seksuele intimiteit-ervaringen gehad. Maar ik heb heel erg ontdekt dat het niet is dat ik het in het algemeen niet wil. Maar dat ik het niet wil met het lichaam wat ik had en de rol die ik had. En dat ik wel romantische liefde en intimiteit wil. Maar ik vind dat nog steeds wel een lastige uitdaging: gaan er mensen zijn die mij aantrekkelijk vinden? Of dat ik dus een beetje zoiets voel van minpunten te hebben? Stel iemand valt op vrouwen, dan kan ik diegene dat niet bieden. Stel iemand valt op mannen, dan kan ik diegene dat ook niet bieden. Dus moet iemand wel kunnen vallen op iets wat daar tussenin zit of allebei een beetje is.
Maar door dit allemaal nu zo uit te spreken, ben ik me wel nog bewuster geworden van… Ja, hoe ik me zo laat leiden in dat negatieve. En ik heb dus al heel veel stappen daarin gezet en ik dacht dus eigenlijk al heel ver te zijn en ik voel nu toch, door het uit te spreken, merk ik hoe ik nog steeds wel een negatief oordeel heb over non-binair zijn en op een bepaalde manier…
Ja, mezelf daar nog steeds wel mee achteruit trek. Terwijl ik dus, nu ik dit allemaal zo in één keer hardop heb verteld, des te meer voel, eigenlijk: het maakt echt niks uit en ik… Ja, ik zal gewoon oké zijn met mezelf. Maar het voelt een beetje onwennig om dat uit te spreken.
Die zoektocht en het non-binair en transgender zijn heeft me ook heel veel gebracht. Waar ik super dankbaar voor ben. Ik voel steeds meer echt een bevrijding. En plezier erin. En ja, gewoon dichter bij mezelf komen. Echt kunnen doen wat ik leuk vind. Echt kunnen zijn wie ik ben. En dat je daarin echt je eigen weg kan kiezen.
Eén reactie
Lieve Luca,
Jouw verhaal heeft me enorm geraakt, je klinkt als zó’n fantastisch mens.. ik herken je twijfel of er wel mensen zijn die op jouw zullen vallen met jouw ‘minpunten’ en tegelijkertijd merk ik dat ik je wil verzekeren dat mensen op jou als persoon vallen ongeacht je minpunten. Mensen kunnen al vallen op jou in dit verhaal. Jij bent authentiek, daar vallen ze op! Liefs E